غمی بود رستم بیازید چنگ

گرفت آن بر و یال جنگی پلنگ

همان خیمه و دیبهٔ هفت رنگ

همه تخت پرمایه زرین پلنگ

از اسپان تازی به زین پلنگ

ز برگستوان و ز خفتان جنگ

وزان تخت برخاست با خشم و جنگ

بدو اندر آویخت سودابه چنگ

مرا خواست کارد به کاری به چنگ

دو دست اندر آویخت چون سنگ تنگ

ازان پس که پیروز گشتی به جنگ

به کار اندرون کرد باید درنگ

چو ز ایران سپاه اندر آمد به تنگ

به دروازهٔ بلخ برخاست جنگ

اگر با سیاوش کند شاه جنگ

چو دیبه شود روی گیتی به رنگ

تهی کرد و شد با سپه سوی گنگ

بهانه نجست و فریب و درنگ

مرا رفت بایست کردم درنگ

مرا بود با او سری پر ز جنگ

تو با لشکر خویش سر پر ز جنگ

برو تا به درگاه او بی‌درنگ

سیاوش چو پیروز بودی بجنگ

برفتی بسان دلاور پلنگ

بمانید تا او بیاید به جنگ

که او خود شتاب آورد بی‌درنگ

یکی نامه فرمود پر خشم و جنگ

زبان تیز و رخساره چون بادرنگ

گزیدم بدان شوربختیم جنگ

مگر دور مانم ز چنگ نهنگ

وراگر ز بهر فزونیست جنگ

چو گنج آمد و کشور آمد به چنگ

به توران و ایران کس این را به چنگ

نیارد گرفتن به هنگام جنگ

چنین تا رسیدند در شهر گنگ

کزان بود خرم سرای درنگ

سر سروران اندر آمد به تنگ

سزد گر بسازیم با شاه جنگ

ازین پس نه آشوب خیزد نه جنگ

به آبشخور آیند میش و پلنگ