چنان تیره شد روز روشن ز گرد

تو گفتی که خورشید شد لاجورد

سپه را سراسر به قارن سپرد

کمین‌گاه بگزید سالار گرد

گنه بس گران بود و پوزش نبرد

و دیگر که کین خواه او بود گرد

هم این یک سخن قارن اندیشه کرد

که برگاشتش سلم روی از نبرد

برآیین شاهان یکی دخمه کرد

چه از زر سرخ و چه از لاژورد

یکی پیش سام آمدی زان دو مرد

زبان بر گشادی به گفتار سرد

به مهر و به داد و به خوی و خرد

زمانه همی از تو رامش برد

به گیتی در از پهلوانان گرد

پی زال زر کس نیارد سپرد

ز گفتار و دیدار و رای و خرد

بدان تا به خوی وی اندر خورد

ز فرمان و رایش کسی نگذرد

پی مور بی او زمین نسپرد

چمانندهٔ دیزه هنگام گرد

چرانندهٔ کرگس اندر نبرد

که از من رمیدست صبر و خرد

بگویید کاین را چه اندر خورد

به مادر چنین گفت کای پر خرد

همی مهر جان مرا بشکرد

تنش گشت لرزان و رخ لاجورد

پر از خون جگر دل پر از باد سرد

به ناکام باید به دشمن سپرد

همه رنج ما باد باید شمرد

که گردون به سر بر چنان نگذرد

که ما را همی باید ای پرخرد

یکی اندر آید دگر بگذرد

گذر نی که چرخش همی بسپرد

چنین خود کی اندر خورد با خرد

که مر خاک را باد فرمان برد

زدم داستان تا ز راه خرد

سپهبد به گفتار من بنگرد

پسر کو ز راه پدر بگذرد

دلیرش ز پشت پدر نشمرد