* یاران به موافقت چو دیدار کنید

باید که زِ دوست یاد بسیار کنید

چون بادهٔ خوشگوار نوشید به هم

نوبت چو به ما رسد نگونسار کنید

* آنان‌که اسیر عقل و تمییز شدند

در حسرتِ هست‌ ونیست ناچیز شدند

رو با خبرا، تو آب انگور گُزین

کآن بی‌خبران به غوره مِیْویز شدند!

* ای صاحب فتوا، ز تو پرکارتریم

با این‌همه مستی، از تو هشیارتریم

تو خونِ کَسان خوری و ما خونِ رَزان

انصاف بده، کدام خون‌خوارتریم؟

شیخی به زنی فاحشه گفتا مستی

هر لحظه به دامِ دگری پابستی

گفتا شیخا! هر آن‌چه گویی هستم

آیا تو چنان که می‌نمایی هستی؟!

* گویند که دوزخی بُوَد عاشق و مست

قولی‌ست خلاف، دل در آن نتوان بست

گر عاشق و مست دوزخی خواهد بود

فردا باشد بهشت همچون کفِ دست!

گویند بهشت و حورعین خواهد‌ بود 

و آنجا می ناب و اَنْگَبین خواهد‌ بود

گر ما می و معشوقه گُزیدیم چه باک؟

آخِر نه به عاقبت همین خواهد‌ بود؟!

* گویند: بهشت و حور و کوثر باشد

جوی می و شیر و شهد و شکّر باشد

پر کن قدح باده و بر دستم نه

نقدی ز هزار نسیه بهتر باشد

* گویند بهشتِ عَدْن با حور خوش است

من می‌گویم که آب انگور خوش است

این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار

کآواز دُهُل شنیدن از دور خوش است

کس خُلْد و جَحیم را ندیده‌ است ای دل

گویی که از آن جهان رسیده‌ است ای دل؟

امّید و هراسِ ما به چیزی‌ست کزان

جز نام، نشانی نه پدید است ای دل!

* من هیچ ندانم که مرا آنکه سرشت

از اهل بهشت کرد، یا دوزخ زشت

جامی و بتی و بَربَطی بر لب کِشت

این هر سه مرا نقد و تو را نسیه بهشت

چون نیست مقام ما در این دهر مُقیم

پس بی می و معشوق خطایی است عظیم

تا کی ز قدیم و مُحْدَث امّیدم و بیم؟

چون من رفتم، جهان چه مُحْدَث چه قدیم

چون آمدنم به من نَبُد روز نخست

وین رفتنِ بی‌مراد عَزمی‌ست درست

برخیز و میان ببند ای ساقی چُسْت

کاندوهِ جهان به می فرو خواهم‌ شست

چون عمر به سر رسد، چه بغداد چه بلخ

پیمانه چو پر شود، چه شیرین و چه تلخ

خوش باش که بعد از من و تو ماه بسی

از سَلْخ به غُرّه آید، از غُرّه به سَلْخ!

* جُز راهِ قَلَندرانِ میخانه مپوی

جز باده و جز سَماع و جز یار مجوی

بر کَفْ قَدَحِ باده و بر دوشْ سبو

مِی نوش کن ای نگار و بیهوده مگوی

* ساقی غمِ من بلند‌آوازه شده‌ است

سرمستیِ من برون ز اندازه شده‌ است

با مویِ سپیدْ سرخوشم کز میِ تو،

پیرانه‌سرم بهارِ دل تازه شده‌ است

* تُنْگی میِ لَعْل خواهم و دیوانی

سَدّ‌ِ رَمَقی باید و نصف نانی

وانگه من و تو نشسته در ویرانی

خوشتر بُوَد آن ز مُلْکَتِ سلطانی

* من ظاهرِ نیستی و هستی دانم

من باطنِ هر فراز و پستی دانم

با این‌ همه از دانشِ خود شَرْمَم باد

گر مرتبه‌ای وَرایِ مستی دانم

از من رَمَقی به سعی ساقی مانده‌ است

وَزْ صحبتِ خلق، بی‌وِفاقی مانده‌ است

از بادهٔ دوشین قَدَحی بیش نماند

از عمر ندانم که چه باقی مانده‌ است!

ای بیخبران شکلِ مُجَسَّم هیچ است

وین طارَمِ نُهْ‌سپهرِ اَرْقَم هیچ است

خوش باش که در نشیمنِ کَوْن ‌و فَساد

وابستهٔ یک دمیم و آن هم هیچ است!

دنیا دیدی و هر چه دیدی هیچ است

و آن نیز که گفتی و شنیدی هیچ است

سرتاسرِ آفاق دویدی هیچ است

و آن نیز که در خانه خزیدی هیچ است