به سر شوق سر کوی ته دیرم

به دل مهر مه روی ته دیرم

بت من کعبهٔ من قبلهٔ من

ته‌ای هر سو نظر سوی ته دیرم

هزاران غم به دل اندوته دیرم

هزار آتش به جان افروته دیرم

به یک آه سحر کز دل برآرم

هزاران مدعی را سوته دیرم

ز عشقت آتشی در بوته دیرم

در آن آتش دل و جان سوته دیرم

سگت ار پا نهد بر چشمم ای دوست

به مژگان خاک پایش روته دیرم

دلی نازک بسان شیشه دیرم

اگر آهی کشم اندیشه دیرم

سرشکم گر بود خونین‌، عجب نیست

مو آن نخلم که در خون ریشه دیرم

ز هجرانت هزار اندیشه دیرم

همیشه زهر غم در شیشه دیرم

ز نا‌سازی بخت و گردش چرخ

فغان و آه و زاری پیشه دیرم

مو آن رندم که عصیان پیشه دیرم

به دستی جام و دستی شیشه دیرم

اگر تو بی‌گناهی رو مَلَک شو

من از حوا و آدم ریشه دیرم

به‌ سر غیر ته سودایی ندیرم

به دل جز ته تمنایی ندیرم

خدا دونه که در بازار عشقت

بجز جان هیچ کالایی ندیرم

به‌غیر ته دگر یاری ندیرم

به اغیاری سر و کاری ندیرم

به دکان ته آن کاسد متاعم

که اصلا روی بازاری ندیرم

همه عالم پر از گَرده‌، چه سازم‌؟

چو مو دل‌ها پر از درده‌، چه سازم‌؟

بکشتم سنبلی دامان الوند

همو از طالعم زرده‌، چه سازم‌؟

به دل درد غمت باقی هنوزم

کسی واقف نبو از درد و سوزم

نبو یک بلبل سوته به گلشن

به سوز مو نبو کافر به روزم

فلک بر هم زدی آخر اساسم

زدی بر خمرهٔ نیلی لباسم

اگر داری برات از قصد جانم

بکن آخر ازین دنیا اساسم

بشم واشم ازین عالم به در شم

بشم از چین و ماچین دورتر شم

بشم از حاجیان حج بپرسم

که این دوری بسه یا دورتر شم

قدح بر‌گیرم و سیر گُلان شم

به طرف سبزه و آب روان شم

دو سه جامی زنم با شادکامی

وایم مست و به‌ سیر لالیان شم

خدایا واکیان شم واکیان شم

بدین بی‌خانمانی واکیان شم

همه از در برانند سوته آیم

ته که از در برانی واکیان شم

ز وصلت تا به‌ کی فرد آیم و شم

جگر پر سوز و پر درد آیم و شم

به‌ مو گویی که در کویم نیایی

مو تا کی با رخ زرد آیم و شم

سر کویت بتا چند آیم و شم

ز وصلت بی‌نوا چند آیم و شم

به‌کویت تا ببیند دیده رویت

نترسی از خدا چند آیم و شم

مو که مست از می انگور باشم

چرا از نازنینم دور باشم

مو که از آتشت گرمی نوینم

چرا از دود محنت کور باشم

به این بی‌آشنایی بر‌ کیا شم‌؟

به این بی‌خانمانی بر‌ کیا شم‌؟

همه گر مو برونند وا ته آیم

ته از در گر برونی بر کیا شم‌؟

بیا یک شو منور کن اطاقم

مهل در محنت و درد فراقم

به طاق جفت ابروی تو سوگند

که همجفت غمم تا از تو طاقم

شبی نالم شبی شبگیر نالم

ز جور یار و چرخ پیر نالم

گهی همچون پلنگ تیر خورده

گهی چون شیر در زنجیر نالم