همه عالم پر از گَرده، چه سازم؟
چو مو دلها پر از درده، چه سازم؟
بکشتم سنبلی دامان الوند
همو از طالعم زرده، چه سازم؟
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
همه عالم پر از گَرده، چه سازم؟
چو مو دلها پر از درده، چه سازم؟
بکشتم سنبلی دامان الوند
همو از طالعم زرده، چه سازم؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از جهانی پر از گرد و غبار و دلهایی پر از درد شکایت میکند و با تکرار «چه سازم؟» درماندگی خود را نشان میدهد. در پایان میگوید سنبلی را که در دامنهٔ الوند کاشته بود، از بخت بدش زرد شد؛ تصویری از امیدی که بر اثر طالع شوم بیثمر مانده است.
هوش مصنوعی: همهٔ جهان پر از گرد و غبار (اندوه و تیرگی) است؛ چه کنم؟ دلهای مردم هم مانند دل من پر از درد است؛ چه چاره کنم؟
هوش مصنوعی: در دامنهٔ کوه الوند سنبلی کاشتم، اما آن هم از بخت بدِ من زرد و پژمرده شد؛ چه کنم؟ یعنی از بدبختی، هر امیدی که پروراندهام به ثمر نرسیده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.