دلبرا هر چه برانی ز جفایت بر من

برهمی باف که با تو دل من چون یار است

دل تو سخت و مرا نرم‌دل آری چه عجب

نرم باشد چو همه ساله به خون فرغار است

گر کسی شیفته خواهد ز تو جانا زنهار

[...]

یا رب زهی سخن که همه اهل فضل عصر

بر دیده می‌نهندش وز بهر این تر است

گاوی اندر حاسدت ترکیب کرد ایزد ولیک

از نسیم خلق تو عالم همه عنبر گرفت

تیغ‌ گوهر‌های خویش از بهر تو منحول کرد

لاجرم از دشمنان تو به بخشش سر گرفت

خصم تو در کام طبع راست طعم زهر یافت

[...]

ز اتفاق حسن خون شمر ز نکبت من

چو بنده خون حسین و حسن نمی‌دارد

دولت توست و تویی که رست ز غم آنک

رخت به منزل‌گه شما دو جوان برد

چون تن ملعونش منهزم به عنا رفت

لعنت جمله سوی جان روان برد

باد سوار سحاب تا به هوا در

[...]

هزار محنت و درد و بلا و نامش عشق

هزار گونه بلا و جفا و نامش یار

فغان نمودم با نرگس تو در نگرفت

دریغ برد یکی پاره بازیم طرار

اگر عالم همی گیری خداوندا چو صیت خود

تو را رای تو بس رایت تو را بخت تو بس لشکر

عدو که پیل به نوک سنان همی بربود

گذشت بنیه به نیروی پشه‌ای ز سرش

صبح مدحت به تمامی ندمیده دردا

کآفتاب سخن بنده درآمد به زوال

ز بس تمنی گویی مگر گمان بردند

کز آن ببندد فراش تو طناب خیام

از این دو عرصه که آن را دو کون می‌گویند

به بیع جود تو در صدر فزون رود بر وام

خدای داند اگر هیچ زهر یارد رفت

[...]

پرسدم هر کس تا روز خرامیدن تو

آن لب لعل و رخ چون مه رخشان دیدم

گیرم به خاک صدر تو جرم قمر خرم

حقا اگر شوم به دو صد گنج کم زیان

ز بیم خنجر نیلوفری کنون اعداش

سپر کنند ز پیکان چو شاخ گل به چمن

حدیث تیغ خود از فتح بلخ و زامن پرس

چه خیزد از سخن نازل من الکن

به خاک‌ها در بسیار جویی این گوهر

که آب کرد به افسوس از کفت بیرون

ز قصد چرخ به شهزاده این مقرر شد

که خوف واجب باشد ز شر خصم زبون

در وفای زخم سخنت گرز ایشان روز جنگ

با تن اعدات جان را سست‌پیمان یافته

خصمش به کام دشمن اگر چند پیش از این

بوده است چند بار دگر باره باز باد

فرقتت بکند هر بد که بباید با من

بنگرد ز اول تا هیچ بتر می‌باید

مرا عشق صدر تو بگذشت از آن حد

که کس را در آن محرم راز بینم

هر ساعتی که بار کرم عام‌تر شود

اخلاص و بندگی رهی آن زمان رسان

رفتم ای دنیی صدر تو و مر مدح تو را

چون شهادت گویان وقت ز دنیی رفتن