یا رب گشاده دار در شاه شرع را

آن را که دست بخل جز او در جهان نبست

دیگر چون زاو گذشتی هستند عاملی (؟)

در حفظ مال هشیار از جام بخل مست

کرده به شعر من همه دست از طمع دراز

[...]

ز من محتسب را بگوی این رسالت

که کس چون منی را به خود برگمارد

به دست مزاج دست آن حریفی

که پیشانی شیر طبعم بخارد

که زاو باشدم علم یا جاه یا زر

[...]

رودباری خسی که نسبت از او

هر کجا هست عار می‌خیزد

باده جود نوش ناکرده

در زمانش خمار می‌خیزد

اگر او خس بود بدیع مدان

[...]

رشید دین همه ارکان دولت خاقان

حقوق داعی مخلص نگاه داشته‌اند

ز هر که رایت فکری فراشته است رهی

همه قبیله او سر به آن فراشته‌اند

و زآنکه نقش شکایت نگاشت در دفتر

[...]

مقتدای جهان مجیرالدین

ای هنر را به خاطرات سوگند

شرع را نطق تو نکو حامی

طبع را مدح تو خلف فرزند

تا ثنای تو نگسلد شب و روز

[...]

مجلس محترم علاءالدین

که دل و جان هوای او جویند

گر به من کم همی‌رسد امسال

که هزارش چو من ثنا گویند

دیگران در تغافل و تقصیر

[...]

ای کریمی که مرغ همت تو

نکبت زخم فخ نمی‌باید

وعظ دوشینه را غنیمت دار

که در این فصل یخ نمی‌باید

برون از مردمی ترتیب هر کار

توان کردن ولیکن خود نباید

به کوکی کآن بر ما نیز خیزد

بزرگان را ز ما چون یاد نآید

از آن سوهانیی کآن جان نیاید

[...]

سزد گر بخارا در این چندگاه

نخواهند ز اهل کرم هیچ چیز

که از رنج‌ها اهل این شهر را

بسنده است دیدار قاضی عزیز

سید ای نور دیده خورشید

بنده نور طبع روشن تو

شد زمستان و هست بر دل من

از تن من عزیزتر تن تو

چون بخواهم غم کسانی خورد

[...]

یقین نبودم پیش از تو ای سدید

که جز زمانه دگر نیز هست غداری

اگر به رنگ‌رزی نسبتت کنند همی

در آن نباشد کس را مجال انکاری

ز رنگ‌های دگر خود خبر ندارم لیک

[...]

ای به بخشش عریض دعوی‌هات

هیچ دانی به معرض چه دری

روبه ماده‌ای یکی هشدار

هان که بر پای شیر می‌سپری

از پی انتظار کیمختی

[...]

دلبرا هر چه برانی ز جفایت بر من

برهمی باف که با تو دل من چون یار است

دل تو سخت و مرا نرم‌دل آری چه عجب

نرم باشد چو همه ساله به خون فرغار است

گر کسی شیفته خواهد ز تو جانا زنهار

[...]

یا رب زهی سخن که همه اهل فضل عصر

بر دیده می‌نهندش وز بهر این تر است

گاوی اندر حاسدت ترکیب کرد ایزد ولیک

از نسیم خلق تو عالم همه عنبر گرفت

تیغ‌ گوهر‌های خویش از بهر تو منحول کرد

لاجرم از دشمنان تو به بخشش سر گرفت

خصم تو در کام طبع راست طعم زهر یافت

[...]

ز اتفاق حسن خون شمر ز نکبت من

چو بنده خون حسین و حسن نمی‌دارد

دولت توست و تویی که رست ز غم آنک

رخت به منزل‌گه شما دو جوان برد

چون تن ملعونش منهزم به عنا رفت

لعنت جمله سوی جان روان برد

باد سوار سحاب تا به هوا در

[...]

هزار محنت و درد و بلا و نامش عشق

هزار گونه بلا و جفا و نامش یار

فغان نمودم با نرگس تو در نگرفت

دریغ برد یکی پاره بازیم طرار

اگر عالم همی گیری خداوندا چو صیت خود

تو را رای تو بس رایت تو را بخت تو بس لشکر

عدو که پیل به نوک سنان همی بربود

گذشت بنیه به نیروی پشه‌ای ز سرش