آه از دمی که رو به ره آورد کاروان
بر هفتم آسمان شد از آن کاروان فغان
یک کاروان تمام زن و طفل خورد سال
از جور چرخ بی کس و در، بند ناکسان
یک تن نبود محرمشان غیر عابدین
آن هم علیل و زار و گرفتار و ناتوان
مردان کاروان همه بی سر به روی خاک
سرها، به نیزه با سرِ سالار کاروان
آشوبِ حشر شور قیامت شد آشکار
چون سوی قتلگاه شد آن کاروان روان
دیدند سروران همه تن داده بر قضا
دل بر قدر نهاده و سر داده بر سنان
تن های مهوشان همه افتاده بر زمین
هر یک چو آفتابی و برتر ز آسمان
بی تاب بر زمین همه افکنده خویش را
از ناقه ها چو برگ خزان موسم خزان
زن های بی برادر و اطفال بی پدر
هریک کشیده در بر خود پیکری چو جان
آن بلبلان زار، به گلزار قتلگاه
چون جسم گلرخان همه از دیده خون فشان
هر بلبلی ز داغ گلی با هزار، شور
افکنده غلغلی که گلم رفته از میان
بر باد رفت گلشن زهرا، به نینوا
افتاده بلبلان خوش الحانش از نوا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر بیانگر مصیبت عظیم کاروانی است که به سمت قتلگاه میرود و تمامی اعضای آن از زن و کودک در حال رنج و عذاب هستند. در این بین، تنها عابدین به عنوان فردی ناتوان و بیمار در کنار آنهاست و مردان کاروان همگی بیسر و بر خاک افتادهاند. حال و هوای ناامیدی و غم در اشعار به وضوح مشهود است، جایی که سرها بر نیزهها و اجساد بر زمین دیده میشوند. زنان بیبرادر و کودکان بیپدر در این مصیبت دلشان پر از درد و اندوه است، و تشبیه به بلبلانی که در میان گلزار به فغان آمدهاند، نشان از شدت اندوه و سوگ آنها دارد. در نهایت، این داغ و غم عظیم به نوعی به از دست دادن گلشن زهرا اشاره دارد که به نینوا میرسد.
هوش مصنوعی: آه از آن لحظه که کاروان بر سر راه آمد و مانند آن به آسمانهای بالا رسید، از آن کاروان صدای ضجه و ناله بلند شد.
هوش مصنوعی: یک گروه از زنان و کودکان بیپناه به دلیل ظلم زمانه و بیعدالتیها در وضعیت بسیار سختی قرار دارند.
هوش مصنوعی: تنها کسی که محرم رازهای آنها بود، فردی بیمار و ضعیف بود که در شرایط سختی به سر میبرد و توان زیادی نداشت.
هوش مصنوعی: مردان کاروان همه بیسر بر خاک افتادهاند، و فقط سر سالار کاروان بر نیزهای قرار دارد.
هوش مصنوعی: در زمان قیامت، هنگامه و شلوغی به وضوح نمایان شد، هنگامی که آن کاروان به سمت میدان کشتار حرکت کرد.
هوش مصنوعی: سروران همگی، تسلیم تقدیر شدهاند و دل به سرنوشت سپردهاند، همچنین جان خود را بر دندانهای شمشیر نهادهاند.
هوش مصنوعی: جسدهای زیبا و دلنشین آنها همه روی زمین افتادهاند، هر یک همچون خورشیدی درخشان و فراتر از آسمان جلوهگرند.
هوش مصنوعی: آدمی به شدت بیتاب و دلشوره دارد و چون درختان در فصل پاییز، بیپروآشفتگی خود را بر زمین میریزد و از درختها میافتد.
هوش مصنوعی: زنان بیبرادر و کودکان بیپدر هر کدام در آغوش خود موجودی را در اختیار دارند که به اندازه جانشان ارزشمند است.
هوش مصنوعی: بلبلان نالان و غمگین در باغی که به مکانی مرگبار تبدیل شده، به سراغ گلهایی میروند که مانند بدن زیبای عاشقان در حال گریه و اشک ریختن هستند.
هوش مصنوعی: هر بلبل به خاطر داغی که از جدایی گل دارد، با صدای بلند و شوری بسیار ناله و فریاد میکند که گل من از بین رفته است.
هوش مصنوعی: باغ زیبای زهرا به باد رفته و بلبلان خوشخوان آن در نینوا به زمین افتادهاند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.