به مرگ چاره نجستم که در جهان مانم
به عشق زنده شدم تا که جاودان مانم
چو مردم از تن و جان وارهاندم از زندان
به عشق زنده شوم جاودان به جان مانم
به مرگ زنده شدن هم حکایتیست عجیب
اگر غلط نکنم خود به جاودان مانم
در آشیانهٔ طوبا نماندم از سر ناز
نه خاکیم که به زندان خاکدان مانم
ز جویبار محبت چشیدم آب حیات
که چون همیشه بهار ایمن از خزان مانم
غبار چشمهٔ حیوان حجاب ذوالقرن است
به خضر گو تو اگر پیر، من جوان مانم
چه سالها که خزیدم به کنج تنهایی
که گنج باشم و بی نام و بی نشان مانم
دریچههای شبستان به مهر و مه بستم
بدان امید که از چشم بد نهان مانم
به خشت و گل نه فرود آمدی سرم، گفتی
که در سراچهٔ امکان به لامکان مانم
به امن خلوت من تاخت شهرت و نگذاشت
که از رفیق زیانکار در امان مانم
به شمع صبحدم شهریار و قرآنش
کزین ترانه به مرغان صبحخوان مانم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر میگوید جاودانگی را نه در گریز از مرگ، بلکه در زنده شدن به عشق یافته و با آب حیات محبت، برخلاف خضر، همیشه جوان میماند. او سالها گوشهنشینی و گمنامی برگزیده بود تا از چشم بد پنهان بماند و به دنیا دل نبندد. اما شهرت به خلوت امن او یورش آورد و آرامشش را بر هم زد. در پایان، با سوگند به شمع سحر و قرآنخواندن خود، شعرش را به آواز پرندگان سحرخوان مانند میکند.
هوش مصنوعی: برای ماندن در این جهان مادی دنبال چارهای در برابر مرگ نگشتم؛ بلکه با عشق زندگی تازه یافتم تا جاودانه بمانم.
هوش مصنوعی: وقتی بمیرم و جانم را از زندان تن آزاد کنم، با نیروی عشق دوباره زنده میشوم و با جان، نه با تن، جاودانه میمانم.
هوش مصنوعی: اینکه کسی با مردن زنده شود ماجرای شگفتی است؛ اگر اشتباه نکنم، من خود به موجودی جاودانه میمانم.
هوش مصنوعی: از روی ناز و بینیازی در آشیانهٔ بهشتی درخت طوبی نماندم، اما از جنس خاک هم نیستم که در زندان این جهان خاکی گرفتار بمانم.
هوش مصنوعی: از جویبار محبت آب زندگانی نوشیدم تا مانند بهاری همیشگی از خزان و پژمردگی در امان بمانم.
هوش مصنوعی: گرد و غبار راه چشمهٔ آب حیات، اسکندر ذوالقرنین را از رسیدن به آن بازداشت. به خضر که از آن چشمه نوشید بگو: تو اگر پیر شدی، من با آب عشق همیشه جوان میمانم.
هوش مصنوعی: سالهای بسیاری در گوشهٔ تنهایی پنهان شدم تا مانند گنجی نهفته، بینام و نشان بمانم.
هوش مصنوعی: پنجرههای خانهام را حتی به روی خورشید و ماه بستم، به این امید که از چشم بد و حسود پنهان بمانم.
هوش مصنوعی: سرم در برابر خشت و گل و تعلقات این دنیا فرود نمیآمد؛ گویی در سرای این جهان مادی، به عالم بیمکان شباهت داشتم.
هوش مصنوعی: اما شهرت به آرامش و امنیت خلوت من هجوم آورد و نگذاشت از این همراه زیانرسان در امان بمانم.
هوش مصنوعی: سوگند به شمع سحرگاهی شهریار و قرآنخواندنش که با این سرود، به پرندگان سحرخوان میمانم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.