بار دیگر گر فرود آرد سری با ما جوانی
داستانها دارم از بیداد پیری با جوانی
وا عزیزا گوئی آخر گر عزیزت مرده باشد
من چرا از دل نگویم وا جوانی وا جوانی
خود جوانی هم به این زودی به ترک کس نگوید
من ز خود آزردم از فرط جوانی ها جوانی
تا به روی چشم سنگین عینک پیری نهادم
مینماید محو و روشن چون یکی رؤیا جوانی
الفت پیری و نسیان جوانی بین که دیگر
خود نمیدانم که پیری دوست دارم یا جوانی
لیک اگر همراه یاران جوانم بازگشتی
ای عزیزان دوستتر میداشتم گویا جوانی
در بهاران چون ز دست نوجوانان جام گیرم
چون خمار باده ام در سر کند غوغا جوانی
بیوفایی رفیق و داغ یاران نیز دیدم
کاشکی بود ای عزیزان حسرتم تنها جوانی
باز نشناسد اگر با این قد چنگم ببیند
دیده بود آخر مرا با آن قد رعنا جوانی
سال ها با بار پیری خم شدم در جستجویش
تا به چاه گور هم رفتم نشد پیدا جوانی
ناز و نوش زندگانی حسرت مردن نیرزد
من گرفتم عمر چندین روزه سر تا پا جوانی
با وجود پیری از عمر ابد ذوقی نخیزد
خضر با عمر ابد خود میکند سودا جوانی
کاش برگشتی بدان ایام جانپرور که ما را
وارهاند از کف هجران جانفرسا جوانی
گر جوانی میکنم پیرانه سر بر من نگیری
شهریارا در بهاران می کند دنیا جوانی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شهریار در این غزل در دوران پیری بر جوانی ازدسترفتهاش زاری میکند. او از ستم پیری، عینک و قامت خمیده، از دست رفتن یاران و بیوفایی دوستان میگوید و جستوجوی بیهودهٔ جوانی را تا لب گور شرح میدهد. در پایان، با دیدن بهار که دنیا را جوان میکند، شور جوانانهٔ خود در پیری را روا میشمارد.
هوش مصنوعی: اگر جوانی یک بار دیگر به سراغ ما بیاید و سری به ما بزند، داستانهای بسیاری از ستمی که پیری بر من روا داشته برایش تعریف میکنم.
هوش مصنوعی: وقتی عزیزی از تو بمیرد، «وای عزیزم» میگویی و برایش زاری میکنی؛ پس من هم چرا از ته دل برای جوانیِ ازدسترفتهام نگویم «وای جوانی، وای جوانی».
هوش مصنوعی: جوانی معمولاً به این زودی کسی را ترک نمیکند؛ من خودم با زیادهروی و بیپرواییهای جوانی، جوانیام را آزردم و زودتر از دست دادم.
هوش مصنوعی: از وقتی عینک سنگین پیری را بر چشم گذاشتم، جوانی در نظرم مانند رؤیایی محو و در عین حال روشن جلوه میکند.
هوش مصنوعی: ببین که چنان با پیری انس گرفتهام و جوانی را از یاد بردهام که دیگر خودم نمیدانم پیری را بیشتر دوست دارم یا جوانی را.
هوش مصنوعی: اما ای عزیزان، اگر جوانی همراه با یاران جوانم بازمیگشت، گویا آن را بیشتر دوست میداشتم.
هوش مصنوعی: در بهار وقتی از دست جوانان جام شراب میگیرم، جوانی مانند خمار باده در سرم شور و غوغا به پا میکند.
هوش مصنوعی: بیوفایی دوستان و داغ مرگ یاران را هم دیدم؛ ای عزیزان، کاش حسرت من فقط از دست رفتن جوانی بود.
هوش مصنوعی: اگر جوانی مرا با این قامت خمیده مانند چنگ ببیند، دیگر مرا نمیشناسد، چون آخر مرا با آن قامت بلند و زیبا دیده بود.
هوش مصنوعی: سالها با بار سنگین پیری خمیده در جستوجوی جوانی بودم؛ تا لب چاه گور هم رفتم ولی جوانی را پیدا نکردم.
هوش مصنوعی: خوشیها و نازونعمت زندگی به حسرت و اندوه مردن نمیارزد؛ گیرم که این عمر چندروزه سراسر جوانی باشد.
هوش مصنوعی: با پیری، حتی عمر جاودان هم لذتی ندارد؛ خضر نیز با داشتن عمر جاوید، آرزوی جوانی دارد و حاضر است آن را به جوانی سودا کند.
هوش مصنوعی: کاش جوانی به آن روزهای جانبخش برمیگشت و ما را از چنگ این دوری جانفرسا رها میکرد.
هوش مصنوعی: شهریار به خود میگوید: اگر در پیری جوانی و شور و نشاط میکنم بر من خرده مگیر؛ در بهار دنیا هم دوباره جوان میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.