پیش سامان سرشکم مایه دریا کم است
بهر طغیان جنونم وسعت صحرا کم است
هر چه بینی پرتوی از حسن عالمگیر اوست
جلوه بسیار است اما دیده بینا کم است
گر شراب کم دهد ساقی گناه ظرف توست
ورنه در میخانه توفیق که از مینا کم است
خانه بر دوشی نمی داند چو عاشق گردباد
هرزه گردی همچو او در دامن صحرا کم است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از فراوانی اشک و جنون عاشقانهٔ خود میگوید که دریا و صحرا گنجایش آن را ندارند. سپس میگوید همهچیز جلوهٔ زیبایی معشوق است و کمبود از چشم بیننده است، و کمرسیدن فیض نیز از ظرفیت کم آدمی است نه از بخل ساقی. در پایان، آوارگی عاشق را از سرگردانی گردباد در صحرا هم بیشتر میداند.
هوش مصنوعی: در برابر فراوانی اشک من، سرمایهٔ دریا اندک است؛ و برای طغیان دیوانگیام، گستردگی صحرا هم کافی نیست.
هوش مصنوعی: هرچه میبینی پرتوی از زیبایی جهانگیر معشوق (حق) است؛ جلوههای او فراوان است، اما چشمِ بینا که آن را ببیند کم است.
هوش مصنوعی: اگر ساقی شراب کم میدهد، گناه از ظرفیت اندک توست؛ وگرنه در میخانه، فیض و توفیقی که از شیشهٔ شراب میرسد کم نیست. یعنی بهرهمندی از فیض به اندازهٔ استعداد گیرنده است.
هوش مصنوعی: گردباد مانند عاشق، آوارهگی و خانهبهدوشی را بلد نیست؛ ولگردی مانند عاشق در پهنهٔ صحرا کم پیدا میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.