|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
با سلسلۀ زلفی دل میل بسی دارد
در قید جنون او را سودای کسی دارد
ای شیخ مکن عیبم از عشق پریرویان
هر کس به هوای خود میل و هوسی دارد
بر نالۀ من هر شب نالید سگ کویش
چون من که در این عالم فریاد رسی دارد
گویند نشان درد اشک است و رخ گلگون
بیچاره هم از لطفش زین گونه بسی دارد
جان میطلبد آن یار از شاهدی بی جان
از وی نبود تقصیر گر دست رسی دارد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و دلبستگی شاعر به معشوق میپردازد. شاعر در ابتدا از جذابیت زلفهای معشوق صحبت میکند و اینکه چقدر دلش به او میل دارد. او از شیخ (رهبری دینی) خواسته تا به عشقش عیب نگیرد، زیرا هر کسی در زندگی خود هوس و تمایلی دارد. او همچنین نالههایش را به درد و فراق معشوق نسبت میدهد و میگوید که حتی سگ او نیز بر فقدان وی ناله میزند. شاعر از اشکها به عنوان نشانهای از درد و عاطفه یاد میکند و در نهایت، به عشق جان و روح اشاره میکند و میگوید اگر دسترسی به معشوق داشته باشد، او مقصر نیست. این اشعار عاطفی به غم و شوق عاشقانهای که شاعر تجربه میکند اشاره دارد.
هوش مصنوعی: دل به زلفهای معشوق علاقه زیادی دارد و در حالت جنون به سر میبرد، زیرا کسی دیگر در خیال او نقش بسته است.
هوش مصنوعی: ای شیخ، لطفاً عیبهایم را به خاطر عشق به آن معشوق زیبا برملا نکن. هر کسی به دنبال خواستهها و آرزوهای خود است.
هوش مصنوعی: هر شب صدای ناله من در گوش سگ کویم پیچید، چون من که در این دنیا کسی را برای فریاد زدن ندارم.
هوش مصنوعی: میگویند که علامت درد، اشک است و چهرهی گلگون نشان رنج و غم شایستهای است که بیچاره از محبت او دارد.
هوش مصنوعی: عشق به یار، مانند جان است که از یک معشوق بیروح طلب میشود و اگر دسترسی به او وجود دارد، قصوری از او نیست.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
باز این سر بی سامان، سودای کسی دارد
باز این دل هرجایی، جایی هوسی دارد
از کنج غمش دیگر، در باغ مخوان دل را
کان مرغ که من دیدم، خو با قفسی دارد
هر کس بهوای دل، دارد به جهان چیزی
[...]
بیمار غم از مردن، اندیشه بسی دارد
گویا نظر حسرت، بر راه کسی دارد
آمیزش او با من، بیمصلحتی نبود
ای وای ازان گرمی، کآتش نفسی دارد
چون دادکنان بینم، آزرده بیدادی
[...]
باز این دل هرجائی، سودای کسی دارد
فریاد، که این مسکین، هر دم هوسی دارد
هرچند ز مشتاقی، غلطیده بخون خود
آهی بکشد گاهی، گویا نفسی دارد
بر حلقه عشاقت، ایگل! ز چه مینازی؟
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.