بمهر و مه نگرم بی تو هر زمان چه کنم
شکستم آرزوی خود باین و آن چه کنم
درون پرده مرا چون نمی دهی راهی
چو پرده بر در و چون در بر آستان چه کنم
اگر میان تو و دل فتاد پیوندی
کنون تو دانی و دل، من درین میان چه کنم
حرام دارم جز غصه تو هر چه خورم
گناه دانم جز کار تو هرآن چه کنم
مرا هزار زبان باید ارنه معلومست
که من بوصف جمالت بیک زبان چه کنم
بصبر عشق تو گفتم بپوشم از اغیار
چو رنگ روی بگوید، منش نهان چه کنم
بترک شهر و وطن گفتم و توانستم
بترک کوی تو گفتن نمی توان، چه کنم
سزد اگر نکشد بی خاطرم ببهشت
که عندلیبم و بی گل ببوستان چه کنم
بهار آمد و مردم به گلستان رفتند
مرا که روی تو باید بگلستان چه کنم
اگر برای لبت جان فدا کنم شاید
چو آن لب آب حیات منست جان چه کنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل با ردیف «چه کنم» درماندگی خود را در برابر معشوق بیان میکند. او بیرون پرده و بر آستان مانده، دلش به معشوق پیوسته و رازش با رنگ رخسار فاش شده است. او میگوید وطن را توانست رها کند اما کوی دوست را نه، و بهشت و گلستان بی روی یار برایش بیارزش است. در پایان، لب معشوق را آب حیات خود میداند و فدا کردن جان را برای آن سزاوار میشمارد.
هوش مصنوعی: بی تو هر لحظه به خورشید و ماه نگاه میکنم (چون یادآور روی تو هستند)، اما چه کنم که با دیدن این و آن آرزویم برآورده نمیشود و آرزوی خود را شکستهام.
هوش مصنوعی: چون مرا به درون پرده و نزد خودت راه نمیدهی، مانند پردهای که بر در آویخته و دری که بر آستانه است، همیشه بیرون و بر درگاه ماندهام؛ چه کنم؟
هوش مصنوعی: اگر میان تو و دل من پیوند و دوستی افتاده است، اکنون کار با تو و دل است؛ من در این میان چه کارهام؟ یعنی دل از من جدا شده و از آنِ تو شده است.
هوش مصنوعی: هر چیزی جز غم تو را که بخورم بر خود حرام میدانم و هر کاری جز کار عشق تو را گناه میشمارم؛ پس جز این چه کنم؟
هوش مصنوعی: برای وصف زیبایی تو هزار زبان لازم دارم، وگرنه روشن است که با یک زبان از عهدهٔ وصف جمالت برنمیآیم.
هوش مصنوعی: گفتم با شکیبایی عشق تو را از بیگانگان پنهان کنم، اما وقتی رنگ زرد چهرهام راز را فاش میکند، چگونه پنهانش کنم؟
هوش مصنوعی: توانستم شهر و وطن را رها کنم، اما رها کردن کوی تو برایم ممکن نیست؛ چه کنم؟
هوش مصنوعی: رواست اگر دلم بی تو به بهشت میل نکند؛ چون من بلبلم و بی گل در بوستان کاری ندارم.
هوش مصنوعی: بهار آمد و مردم به گلستان رفتند، اما من که روی تو را میخواهم، گلستان به چه کارم میآید؟
هوش مصنوعی: سزاوار است که جانم را فدای لب تو کنم؛ چون لب تو آب حیات من است و با داشتن آن دیگر به جان نیازی ندارم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مرا چو سرو نو باید به بوستان چه کنم
چو مست روی توام رنگ ارغوان چه کنم
حکایتی که مرا بود با لب و دهنت
نمود اشک به اغیار من نهان چه کنم
اگر نه روی تو باشد کجا برم دیده
[...]
مرا که روی (تو) باید بگلستان چه کنم
ز باغ و سبزه چه آید، ببوستان چه کنم
گرم ز صحبت جانان بآستین رانند
نهاده ام سر خدمت بر آستان، چه کنم
چو دل نباشد و دلبر بود بدست خوشست
[...]
برادرا ز فراق تو در جهان چه کنم
به دل چه سازم و با جان ناتوان چه کنم
قدم ز بار فراق تو شد کمان او
جدل به چرخ مقوس نمیتوان چه کنم
توان تحمل بار فراق کرد به صبر
[...]
شهید گر نشوم پس به دوستان چه کنم؟
به عاصیان و محبان و شیعیان چه کنم؟
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.