مرا که روی (تو) باید بگلستان چه کنم
ز باغ و سبزه چه آید، ببوستان چه کنم
گرم ز صحبت جانان بآستین رانند
نهاده ام سر خدمت بر آستان، چه کنم
چو دل نباشد و دلبر بود بدست خوشست
کنون که دلبر و دل رفت این زمان چه کنم
هر آنچه طاقت من بود کردم اندر عشق
ولی ز دوست صبوری نمی توان، چه کنم
دلم بخواست که جان را فدای دوست کند
ولیک لایق آن دوست نیست جان، چه کنم
بخواست جان ز من و باز گفت بخشیدم
مرا چو سود ندارد ترا زیان، چه کنم
چو گفتمش که بیا نزد من زمانی، گفت
که من بحکم رقیبانم ای فلان، چه کنم
گرم بدست فتد آن شکرستان روزی
زمن مپرس که با آن لب و دهان چه کنم
شکایتم ز فراق وی اختیاری نیست
ولی خموش نمی ماندم زبان، چه کنم
ز کوی او نروم همچو سیف فرغانی
بباغ کردم بهر گل آشیان، چه کنم
بیاد جانان تا زنده ام همین گویم
مرا که (روی تو) باید بگلستان چه کنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل با ردیف «چه کنم» درماندگی خود را در برابر معشوق بیان میکند. او باغ و گلستان را بی روی یار بیارزش میداند، از ناتوانی در صبر و نالایق بودن جانش برای فدا شدن میگوید و پاسخ معشوق را نقل میکند که خود را در فرمان رقیبان میداند. با این همه، شاعر از کوی یار دست نمیکشد و غزل را با تکرار همان مصراع آغاز به پایان میبرد.
هوش مصنوعی: من که خواهان روی تو هستم، گلستان را برای چه بخواهم؟ از باغ و سبزه و بوستان چه کاری برای من برمیآید؟ هیچ زیباییای جای روی تو را برایم نمیگیرد.
هوش مصنوعی: اگر مرا با تکان دادن آستین از همنشینی معشوق برانند، چه میتوانم کرد؟ من سرِ خدمت بر آستانهٔ او نهادهام و از آنجا برنمیخیزم.
هوش مصنوعی: اگر دل از دست برود ولی دلبر در دست باشد، باز هم خوش است. اما اکنون که هم دل رفته و هم دلبر، نمیدانم چه کنم.
هوش مصنوعی: هر چه در توانم بود در راه عشق انجام دادم، ولی صبر کردن در دوری از دوست ممکن نیست و چارهای ندارم.
هوش مصنوعی: دلم میخواست جانم را فدای دوست کنم، اما جان من شایستهٔ چنان دوستی نیست و چارهای نمیبینم.
هوش مصنوعی: معشوق جانم را طلب کرد و سپس گفت آن را به تو بخشیدم. اما وقتی این جان برای من سودی ندارد و از دست رفتنش برای تو زیانی نیست، با آن چه کنم؟
هوش مصنوعی: وقتی به او گفتم لحظهای نزد من بیا، پاسخ داد: ای فلانی، من در فرمان رقیبانم، چه کنم؟
هوش مصنوعی: اگر روزی آن معشوقِ شیرینلب به دستم بیفتد، از من نپرس که با آن لب و دهان شیرین چه خواهم کرد.
هوش مصنوعی: گلایهام از جدایی او به اختیار خودم نیست؛ زبانم خاموش نمیماند و نمیتوانم آن را نگه دارم.
هوش مصنوعی: من، سیف فرغانی، از کوی او نمیروم؛ مانند بلبل که به خاطر گل در باغ آشیانه میسازد، من هم در کوی او ماندگار شدهام.
هوش مصنوعی: تا زندهام، به یاد معشوق همین را میگویم: من که خواهان روی تو هستم، گلستان را برای چه بخواهم؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مرا چو سرو نو باید به بوستان چه کنم
چو مست روی توام رنگ ارغوان چه کنم
حکایتی که مرا بود با لب و دهنت
نمود اشک به اغیار من نهان چه کنم
اگر نه روی تو باشد کجا برم دیده
[...]
بمهر و مه نگرم بی تو هر زمان چه کنم
شکستم آرزوی خود باین و آن چه کنم
درون پرده مرا چون نمی دهی راهی
چو پرده بر در و چون در بر آستان چه کنم
اگر میان تو و دل فتاد پیوندی
[...]
برادرا ز فراق تو در جهان چه کنم
به دل چه سازم و با جان ناتوان چه کنم
قدم ز بار فراق تو شد کمان او
جدل به چرخ مقوس نمیتوان چه کنم
توان تحمل بار فراق کرد به صبر
[...]
شهید گر نشوم پس به دوستان چه کنم؟
به عاصیان و محبان و شیعیان چه کنم؟
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.