نگارا با رخ خوبت نه من تنها هوس دارم
برای شکری چون تو چو خود چندین مگس دارم
سعادت درد عشق تو بصاحب دولتان بخشد
مرا آن بخت خود نبود ولیکن این هوس دارم
بهای گوهر وصلت نباشد پادشاهانرا
مرا آن کی شود حاصل که جانی دست رس دارم
نظر کردم بهر کویی سگی چندین کسان دارد
بنزد آنکه کس باشد سگم گر جز تو کس دارم
ببوسه وعده یی کردی برآمد سالها تا من
ببوی آن شکرجانی چو طوطی در قفس دارم
میان وصل و هجر امروز چون صبحست حال من
ز پیشم شب چه می بینی که خورشیدی ز پس دارم
عجب نبود گر از شعرم بمردم در فتد شوری
دلم با عشق تو گرمست و سوزی در نفس دارم
ز عشقت خاک اران را بآب چشم تر کردم
من مسکین ندانستم که در دیده ارس دارم
بذکر سیف فرغانی سخن را گر بیالایم
سزد تا مستمع داند که من در آب خس دارم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از رقیبان بسیار معشوق و از ناتوانی خود در رسیدن به وصال گرانبهای او سخن میگوید. او وفاداری کامل خود را اعلام میکند و از وعدهٔ بوسهای مینالد که سالها به انتظارش مانده است. سپس امید وصال را به سپیدهدم پیش از برآمدن خورشید تشبیه میکند و از سوز شعر و فراوانی اشکش، که خاک اران را چون رود ارس تر کرده، یاد میکند. غزل با فروتنی شاعر دربارهٔ نام خود پایان مییابد.
هوش مصنوعی: ای معشوق زیبا، تنها من نیستم که آرزوی روی زیبای تو را دارم؛ برای شیرینیِ شکرمانندِ تو، مگسهای بسیاری مانند خودم، یعنی رقیبان و عاشقان دیگر، دارم.
هوش مصنوعی: بخت نیک، درد عشق تو را به خوشبختان و صاحبان اقبال میبخشد. من چنین بختی ندارم، اما آرزویش را دارم.
هوش مصنوعی: پادشاهان هم توانِ پرداخت بهای گوهر وصال تو را ندارند. پس من که جز جانی در دسترس ندارم، چگونه به آن برسم؟
هوش مصنوعی: نگاه کردم و دیدم که در هر کوی سگی صاحبان بسیار دارد. اما اگر من جز تو صاحب و کسی داشته باشم، در نظر هر آدم باارزشی از سگ هم کمترم. یعنی وفاداریام تنها به توست.
هوش مصنوعی: به من وعدهٔ بوسه دادی و سالها گذشت. در این مدت، به امید آن شکر، جانم را مانند طوطی در قفس نگه داشتهام.
هوش مصنوعی: امروز حال من میان وصال و هجران مانند سپیدهدم است. چرا شبی را که پیش روی من است میبینی؟ پشت سرم خورشیدی دارم که در حال برآمدن است.
هوش مصنوعی: اگر شعرم در مردم شور و هیجان بیندازد، جای شگفتی نیست؛ زیرا دلم از عشق تو گرم است و در نفسم سوز و گدازی هست.
هوش مصنوعی: از عشق تو خاک سرزمین اران را با اشک چشم خیس کردم. من بیچاره نمیدانستم که در چشمم رودی به بزرگی ارس دارم. این بیت اغراقی در فراوانی اشک است و با نام رود ارس و سرزمین اران بازی کرده است.
هوش مصنوعی: اگر سخنِ پاک را با آوردن نام خودم، سیف فرغانی، آلوده کنم، سزاوار است که شنونده بداند من در آب زلال سخن، خس و خاشاک افکندهام. شاعر با فروتنی نام خود را مایهٔ آلودگی سخن میشمارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چمن پیرای صبحم کیمیای خاروخس دارم
به هر شاخی ترنج آفتابی پیش رس دارم
نه ذوق نالهام بیتاب دارد نه غم محمل
هوای پایبوس ناله فرمای جرس دارم
پر پروانهام در حسرت پرواز گم بادا
[...]
به جامم بادهٔ ناب است و خون دل هوس دارم
نمیخواهم گل از کس، تا به داغی دسترس دارم
درای محمل نازم، به حسن صوت مشهورم
ز شوق نالهای، صد کاروان از پیش و پس دارم
گلستان ترا ای باغبان غارت نخواهم کرد
[...]
ملامت چون کنم اهل هوس را، کز گل رویت
چو می بینم، هوس در دل زیاد از بوالهوس دارم
خدا داند که بعد از پختگی دستم رسد یا نه
به باغ وصل، رو بر میوه های نیمرس دارم
من آن باغ خزان فرسوده ام در کشور هستی
[...]
چو صبح از آفتابی طلعتی یک دم هوس دارم
برآید کام من شاید بکوشم تا نفس دارم
تمنّای گلستانم نگیرد دامن رغبت
که من شاخ گلی با خود ز هر چوب قفس دارم
ز شاخ همّتم با دست کوته میل گلچینی است
[...]
نگه در دیده مانند گلی در دام خس دارم
نفس در سینه همچون عندلیبی در قفس دارم
سرشکم برده هر جا پاره دل لاله می کارد
ندارم لاله زار گریه دشت پر جرس دارم
به کس هرگز نیفتاده است کارم عشق را نازم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.