میر خوبان را کنون منشور خوبی در رسید
مملکت بر وی سهی شد ملک بر وی آرمید
نامه آن نامهست کاکنون عاشقی خواهد نوشت
پرده آن پردهست کاکنون عاشقی خواهد درید
دلبران را جان همی بر روی او باید فشاند
نوخطان را می همی بر یاد او باید چشید
آفت جانهای ما شد خط دلبندش ولیک
آفت جان را ز بت رویان به جان باید خرید
گویی اکنون راست شد «والشمس» اندر آسمان
آیت «واللیل» کرد و «الضحاش» اندر کشید
گر ز مرد گرد بیجادهش پدید آمد چه شد
خرمی باید که اندر سبزه زیباتر نبید
هر چه عمرش بیش گردد بیش گرداند زمان
چون غزلهای سنایی تری اندر وی پدید
کی تبه گرداندش هرگز به دست روزگار
صورتی کایزد برای عشقبازی آفرید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ دمیدنِ خط بر چهرهٔ معشوق است و شاعر برخلاف پنداری که خط را پایان زیبایی میداند، آن را فرمانِ تازهٔ پادشاهیِ حسن میشمارد. خطِ سیاه گرد چهرهٔ روشن را به آیههای «واللیل» و «والضحی» و سبزهای کنار شرابِ لب مانند میکند. در پایان با فخری به غزل خود میگوید که طراوت معشوق با گذشت عمر بیشتر میشود و روزگار صورتی را که خدا برای عشق آفریده تباه نمیکند.
هوش مصنوعی: اکنون فرمان و حکم زیبایی برای امیرِ زیبارویان رسیده است، یعنی خطِ تازه بر چهرهاش دمیده است. پادشاهیِ زیبایی برای او مسلم شد و فرمانروایی بر او قرار گرفت.
هوش مصنوعی: اکنون وقتِ آن است که عاشق نامهٔ عشق بنویسد و پردهٔ شرم و پنهانکاری را بدرد. «خط» معشوق مانند نامهای است که عاشق را به نوشتن و رسوا شدن وامیدارد.
هوش مصنوعی: دیگر دلبران باید جان خود را نثار چهرهٔ او کنند و نوخطانِ دیگر باید به یاد او شراب بنوشند، زیرا او سرآمد همهٔ آنان است.
هوش مصنوعی: خطِ دلربای او بلای جان ما شد، اما بلای جانی را که از زیبارویان میرسد باید با جان خرید و پذیرفت.
هوش مصنوعی: گویی اکنون آیهٔ «والشمس» در آسمانِ چهرهٔ او کامل شد؛ آیهٔ «واللیل» یعنی خطِ سیاه را نوشت و «والضحی» یعنی روشنیِ رخسارش را در میان آن کشید. یعنی سیاهیِ خط گرداگرد روشنیِ چهره را فرا گرفت.
هوش مصنوعی: اگر گرداگرد لبِ سرخ چون بیجادهاش، خطِ سبز چون زمرد پیدا شد، چه باک؛ شادی باید کرد، زیرا شراب در کنار سبزه زیباتر و خوشتر است. لبِ سرخ به شراب و خطِ سبز به سبزه مانند شده است.
هوش مصنوعی: هرچه عمر او بیشتر شود، روزگار طراوت و تازگیِ بیشتری در او آشکار میکند، همانگونه که غزلهای سنایی با گذشت زمان تازهتر مینمایند.
هوش مصنوعی: روزگار چگونه میتواند هرگز چهرهای را تباه کند که خداوند آن را برای عشقبازی آفریده است؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
این جهان بیوفا را بر گزیدو بد گزید
لاجرم بر دست خویش ار بد گزید او خود گزید
هر که دنیا را به نادانی به برنائی بخورد
خورد حسرت چون به رویش باد پیری بروزید
گشت بدبخت جهان و شد به نفرین و خزی
[...]
تا شه عالم به بهروزی و پیروزی رسید
باغ پیروزی شکفت و صبح بهروزی دمید
کرد باید سروران را در چنین روزی نشاط
خورد باید بندگان را در چنین وقتی نبید
فرخ آمد طلعت سلطان برین فرخنده باغ
[...]
جاه و مقدار تو از زینت بدان موضع رسید
کاسمان عقل و جان در تحت چونین جاه باد
عید شد ایام ما ناآمده ایام عید
چون رسید از راه با شاه جهان میرعمید
سعد دین صدری که دیدار همایونش بفال
همچو نام شاه مسعود است و چون بختش سعید
قبله اهل قلم ممدوح مخدومی که هست
[...]
خسرو از اصطبل معمورت که آن معمور باد
کامور اعمار اسبان شیخ ابوعامر رسید
مرکب میمون ادام الله توفیقه که هست
یادگار نوح پیغمبر که در کشتی کشید
گفتم ای پیر مبارک خیر مقدم مرحبا
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.