کَس نکشیده در جهان، تیغ به رویِ میهمان

تشنه جدا سرِ کِسی، کَس ز قفا نمی‌کُند

ظلمِ جوان و پیر را، طعنهٔ خاص و عام را

رویِ شکایت از وفا، سویِ خدا نمی‌کند

شمر دمی هزار دَم، گر ببرد گلویِ او

سَر ز جفا نمی‌کشد، ترکِ وفا نمی‌کند

گر بَرِ طفل گردد از، خجلتِ آب، آب‌تر

با همه دردِ بی‌دوا، فکرِ دوا نمی‌کند

ورنه به تیغِ ساربان، از بدنش ز گمرهی

دستِ شریف را جدا، او ز دوجا نمی‌کُند

خنجرِ دستِ شمر از، طاقتِ او خجل شده

در یَمِ خونِ خود عبث، تشنه شنا نمی‌کند

هیچ ذبیح کی فدا، گشته چو اکبرِ جوان؟

هیچ خلیل چون حسین، رو به منا نمی‌کند

تن شده آن‌قدر هدر، جان شده آن‌چنان هبا

کز پیِ دفن، کَس گذر، بر شهدا نمی‌کند

«صامتِ» پست‌رتبه زد، دستِ طلب به دامنش

عشقِ حسینِ سرجدا، شاه و گدا نمی‌کند