شمارهٔ ۲۱ - و برای او
ای شمرِ دون! بهرِ خدا ثوابی
تَر کن لبِ خشکم ز جرعه آبی
بر کودکانم در حرم بده گوش
کز تشنگی دارند اضطرابی
ای شمر! باشد وقتِ امتحانت
آلِ نبی گردیده میهمانت
ترسم زنند آتش به خانمانت
گر برکشند آه از دلِ کبابی
ای بیادب! سبطِ پیمبرِ تو
لبتشنه مانده زیرِ خنجرِ تو
زاری کنم هرچند در بَرِ تو
بر من نمیگویی چرا جوابی؟
ای بیخبر! کن یاد از قیامت
ترسم کشی از کارِ خود ندامت
کردی هدف بر ناوکِ ملامت
تا چند غافل از صفِ حسابی؟
آمد بهارم را ز پی، خزانی
رفت از کفم چو اکبرم جوانی
نه بر دلِ غمگین بُوَد توانی
نی بر تنِ افسرده مانده تابی
دیگر به جایی دسترس ندارم
جز قطره آبی هوس ندارم
در این زمین کاری به کَس ندارم
داری چرا در کشتنم شتابی؟
این سینه کز بهرِ تو جایگاه است
صندوقِ علمِ حضرتِ اله است
ای سنگدل! تا کی دلت سیاه است؟
بیدار شو ظالم! اگر به خوابی
ای گُمره دور از ره هدایت!
بنما منِ مظلوم را حمایت
از حقِ پیغمبر نما رعایت
گر خصمِ اولادِ ابوترابی
«صامت»! چنین کامشب ز کثرتِ غم
برپا نمودی دستگاهِ ماتم
روزِ جزا با دوستانِ همدم
آسوده و وارسته از عذابی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این نوحه از زبانِ امام حسین در گودالِ قتلگاه خطاب به شمر سروده شده است؛ امام با لبِ تشنه آب میخواهد، از تشنگیِ کودکان و داغِ علیاکبر میگوید و شمر را از آهِ مظلوم و حسابِ قیامت میترساند. او یادآوری میکند که سینهاش گنجینهٔ علمِ الهی است و دستکم حرمتِ پیامبر را نگه دارد. در بندِ پایانی، شاعر به خود امید میدهد که به پاداشِ برپاکردنِ این ماتم، در قیامت از عذاب رها خواهد بود.
هوش مصنوعی: امام حسین به شمرِ پست میگوید: برای رضای خدا ثوابی کن و لبِ خشکم را با جرعهای آب تر کن.
هوش مصنوعی: به صدای کودکانم در خیمهها گوش بده که از تشنگی بیتاب و پریشاناند.
هوش مصنوعی: ای شمر، اکنون زمانِ آزمایشِ توست؛ خاندانِ پیامبر مهمانِ تو شدهاند.
هوش مصنوعی: میترسم اگر اینان از دلِ سوخته آه بکشند، آن آه آتش به خانه و زندگیات بزند.
هوش مصنوعی: ای بیادب، نوهٔ پیامبرِ تو با لبِ تشنه زیرِ خنجرِ تو مانده است.
هوش مصنوعی: هرچه پیشِ تو زاری و التماس میکنم، چرا هیچ جوابی به من نمیدهی؟
هوش مصنوعی: ای غافل، روزِ قیامت را به یاد آور؛ میترسم از کارِ خود پشیمان شوی.
هوش مصنوعی: خود را آماجِ تیرِ سرزنش و نکوهش کردهای؛ تا کی از صفِ حسابرسیِ روزِ قیامت غافلی؟
هوش مصنوعی: در پیِ بهارِ زندگیام خزان رسید؛ با رفتنِ علیاکبر، جوانی و شادابی از دستم رفت.
هوش مصنوعی: نه دلِ غمگینم توانی دارد و نه تنِ پژمردهام تاب و طاقتی.
هوش مصنوعی: دیگر به هیچجا دستم نمیرسد و جز قطرهای آب آرزویی ندارم.
هوش مصنوعی: در این سرزمین با هیچکس کاری ندارم؛ پس چرا برای کشتنِ من اینهمه شتاب داری؟
هوش مصنوعی: این سینه که جای نشستنِ توست، گنجینهٔ علمِ خداوند است.
هوش مصنوعی: ای سنگدل، تا کی دلت سیاه و تاریک است؟ ای ستمگر، اگر در خوابِ غفلتی بیدار شو.
هوش مصنوعی: ای گمراهِ دور از راهِ هدایت، از منِ مظلوم پشتیبانی کن.
هوش مصنوعی: اگرچه دشمنِ فرزندانِ علی هستی، دستکم حقِ پیامبر را رعایت کن.
هوش مصنوعی: شاعر به خود میگوید: ای صامت، چنان که امشب از فراوانیِ غم مجلسِ عزا برپا کردهای،
هوش مصنوعی: در روزِ قیامت همراهِ دوستان و همدلان، آسوده و رها از عذاب خواهی بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.