با عاشقان چو هستی جانا بجور مایل

کام از لب تو جستن اندیشه ایست باطل

بر آستان جانان روی نیاز سودم

لیکن چه سود کآنجا از خون دیده شد گل

تیغ ستم کشیده تا آمدی به قتلم

از ذوق آن طپانم چون مرغ نیم بسمل