نوبهار است، چو گل فکر قدح نوشی کن
خون غم ریخته در جام فراموشی کن
در صف خرقه بدوشان نتوان بود چو گل
خرقه دور افکن و با آینه همدوشی کن
چون صبا چند بغل گیری سرو و شمشاد؟
همچو آتش به خس و خار هم آغوشی کن
هرچه بینی، ز بد و نیک جهان آینه وار
گر فراموش کنی، شکر فراموشی کن
فتنه در بزم ز سرگوشی جام و میناست
تا توانی حذر از صحبت سرگوشی کن
ناله ی مطرب و نی، هردو یکی کرده زبان
می کنندم همه تکلیف که بیهوشی کن
نقل می پسته ی شور است ازان کنج دهن
ساقی ما مزه دارد، تو قدحی نوش کن
هرچه بینی ز بد و نیک درین بزم سلیم
خون دل نوش چو پیمانه و خاموشی کن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر با آمدن بهار مخاطب را به بادهنوشی و فراموش کردن غم فرا میخواند و از او میخواهد خرقهٔ زهد را کنار بگذارد. او فراموش کردن نیک و بد جهان را مانند آینه نعمت میشمارد و از نجوا و بدگویی در بزم بر حذر میدارد. در پایان سلیم به خود سفارش میکند که در برابر هرچه در بزم جهان میبیند، خون دل بخورد و خاموش بماند.
هوش مصنوعی: بهار رسیده است؛ مانند گل که جام به دست دارد به فکر بادهنوشی باش و خونِ غم را بریز و در جامِ فراموشی کن، یعنی غم را با شراب از یاد ببر.
هوش مصنوعی: نمیتوان مانند گل در صف خرقهپوشان و زاهدان ماند؛ خرقه را دور بینداز و با آینه همنشین شو، یعنی صفا و روشنی دل را برگزین.
هوش مصنوعی: تا کی مانند باد صبا فقط سرو و شمشادِ زیبا را در آغوش میگیری؟ مانند آتش با خس و خار هم همآغوش شو، یعنی با فرودستان و ناخوشایندها هم بیامیز.
هوش مصنوعی: هر نیک و بدی که در جهان میبینی، اگر مانند آینه که نقش را نگه نمیدارد آن را از یاد ببری، شکرِ این فراموشی را به جا آور.
هوش مصنوعی: آشوب در مجلس بزم از درِ گوشی سخن گفتنِ جام و صراحی برمیخیزد؛ تا میتوانی از همنشینیِ نجواگران و درِ گوشی گفتن پرهیز کن.
هوش مصنوعی: نالهٔ نوازنده و نالهٔ نی هر دو همزبان شدهاند و همه از من میخواهند که بیهوش و بیخود شوم.
هوش مصنوعی: گوشهٔ دهان ساقی مانند پستهٔ شور، نُقل شراب است؛ ساقی ما خود مزه و نمک دارد، پس تو جامی بنوش.
هوش مصنوعی: ای سلیم، هر نیک و بدی که در این بزمِ جهان میبینی، مانند پیمانه خون دل بنوش و خاموش بمان و سخنی مگو.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بیش از این شاها بر ربشهٔ خود تیشه مزن
خون ملت را در ورطهٔ ذلت مفکن
بیخ خود را به هوا و هوس نفس مکن
«قیمت خود به ملاهی و مناهی مشکن»
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.