فصل گل رفت و به جام می دمی نگذاشتم
همچو لاله داغ دل را مرهمی نگذاشتم
خنده ی موجم درین دریا کجا تر می کند؟
من که دریا را وجود شبنمی نگذاشتم
در محبت بس که کردم خاک عالم را به سر
در دل آشفتگان گرد غمی نگذاشتم
لب نهادم بر لب مینا و در لای شراب
همچو ریگ شیشه ی ساعت، نمی نگذاشتم
صد هنر دارم پی آوازه همچون جم سلیم
نام خود را در طلسم خاتمی نگذاشتم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از سیریناپذیری خود در نوشیدن و عشق سخن میگوید: جام را رها نکرده، دریا را خشکانده و شراب را تا تهنشین نوشیده است. در عشق نیز همهٔ غم عاشقان را به جان خریده است. در پایان میگوید نامش مانند جمشید بر نگین انگشتری بند نیست، بلکه بر هنرهای خود او تکیه دارد.
هوش مصنوعی: فصل بهار گذشت و من لحظهای جام شراب را رها نکردم و آن را تا آخر سر کشیدم. مانند لاله که داغ سیاه در دل دارد، برای داغ دلم هیچ مرهمی باقی نگذاشتم.
هوش مصنوعی: خندهٔ موج در این دریا چگونه لب مرا تر کند؟ من چنان تشنه بودم که دریا را سر کشیدم و حتی به اندازهٔ شبنمی از آن باقی نگذاشتم.
هوش مصنوعی: در راه عشق آنقدر خاک عالم را بر سر ریختم و غم کشیدم که همهٔ غمها را به خود گرفتم و در دل دیگر عاشقان پریشان، ذرهای گرد غم باقی نماند.
هوش مصنوعی: لب بر لب شیشهٔ شراب گذاشتم و شراب را تا ته نوشیدم؛ همانگونه که ریگ ساعتشنی هیچ رطوبتی ندارد، در تهنشین شراب هم نمی باقی نگذاشتم.
هوش مصنوعی: سلیم، مانند جمشید صدها هنر برای نامآوری دارم، اما نام و شهرت خود را مانند او به طلسم یک انگشتر وابسته نکردم؛ یعنی آوازهام از هنر من است، نه از نگین و قدرت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.