از غم هرکسی این سوخته تن می لرزد
تیشه بر کوه زنی، خانه ی من می لرزد
دلم از ناله ی مرغان چمن می لرزد
هرکه فریاد کند، پیکر من می لرزد
نفس باد خزان در تو اثر کرده مگر؟
سخت آواز تو ای مرغ چمن می لرزد
جوهر جرأت هر دل ز زبان معلوم است
دلو در چاه چو خالی ست، رسن می لرزد
بس که رسوایی ام آورده قیامت به سرش
چون بری نام مرا، خاک وطن می لرزد
جنبش لاله و گل نیست ز تأثیر صبا
که ز رشک رخت اعضای چمن می لرزد
جامه چون عاریت است آگه ازو باید بود
جان بیچاره ازان بر سر تن می لرزد
پیش او کشته شدن را سببی نیست سلیم
دل چو سیماب ازان در بر من می لرزد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از شدت غم و مصیبتهای زندگی سخن میگوید، به طوری که تن و دل او تحت تأثیر این احساسات لرزان هستند. او با اشاره به ناله مرغان و اثر باد خزان، حال و هوای دلش را توصیف میکند و از رسواییها و دردهایی که بر دوشش سنگینی میکند، انتقاد میکند. در نهایت، متوجه میشود که به دلیل محبت و رشک دیگران، همه چیز در او و اطرافش در حال لرزیدن است و حتی جانش نیز در خطر است. شاعر با تأکیدی بر اینکه جانش عاریتی است، در نهایت به کشته شدن در عشق و دلباختگی اشاره میکند.
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که هرگاه کسی در درد و رنجی باشد، تأثیر آن به دیگران نیز میرسد. در واقع، آدمی که با غم دیگری مواجه است، خود را در حال لرزیدن و ناآرامی مییابد. در عین حال، با اشاره به کوه، نشان میدهد که حتی در برابر قویترین و پایدارترین چیزها، مثل کوه، اثرات این غم و رنج وجود دارد و انکارناپذیر است. در نهایت، این حس به خانه و دل شخص منتقل میشود و همهچیز در زندگی او به لرزه میافتد.
هوش مصنوعی: دل من به خاطر ناله و گریه پرندگان در چمن دچار تزلزل و ناراحتی میشود. هر کسی که فریاد بزند، احساسات من نیز تحت تأثیر آن قرار میگیرد و مضطرب میشود.
هوش مصنوعی: آیا باد خزان بر روی تو تأثیر گذاشته است؟ صدای تو ای پرنده چمن چنان قوی است که لرزه به اندام میآورد.
هوش مصنوعی: شجاعت و دلیر بودن هر کسی از حرفهای او مشخص میشود. وقتی که دلو در چاه خالی است، سیمهایی که آن را نگه میدارند به لرزه درمیآیند.
هوش مصنوعی: چقدر رسوایی من به پا کرده که وقتی نامم را میبرند، سرزمینم به لرزه میافتد.
هوش مصنوعی: حرکت لاله و گل فقط به خاطر تاثیر نسیم نیست، بلکه به خاطر زیبایی توست که باعث میشود اعضای باغ به لرزه درآیند.
هوش مصنوعی: این شعر به ما میگوید که زندگی و دنیای مادی مانند لباسی است که به ما قرض داده شده است. بنابراین، باید از آن آگاه و محتاط باشیم. در واقع، وجود انسان بسیار ارزشمندتر از این ظواهر است و روح انسان با تهدیدهایی مواجه است که موجب نگرانی و تزلزل میشود.
هوش مصنوعی: در نزد او، کشته شدن اهمیتی ندارد، چون دل صادق و پاکی دارد که مانند جیوه در وجودم میلرزد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.