ساقی دلگشای ما آمد
رفت و بر مدعای ما آمد
جلوه گر گشت ختر رز باز
کهنه ی باصفای ما آمد
شیشه ی باده دید ابر بهار
تا چمن در قفای ما آمد
بیخودی آورد نسیم چمن
فصل گل هم برای ما آمد
شیشه ای هرکجا شکست، به گوش
می کشان را صدای ما آمد
گر نسیمی به مجلس مستان
رفت، آواز پای ما آمد
دل ما در بغل شکست سلیم
سنگ عشقی سزای ما آمد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از حضور دلگشای ساقی و زیباییهای بهار میگوید. او به چهرهی تازه دیگری که از طبیعت و عشق برمیخیزد اشاره میکند و این فصل نو را به استقبال میکند. باده و نسیم چمن به نوعی حالتی از سرمستی و عشقی را در دل شاعر ایجاد میکند. در نهایت، شاعر به احساسات خود و شکسته شدن دلش اشاره میکند و سنگینی عشق را به عنوان یک واقعیت تلخ میشمارد.
هوش مصنوعی: ساقی خوشدل ما آمد و با خود خواستههای ما را به همراه آورد.
هوش مصنوعی: دختر زیبای ما که مانند گل سرخ است، با جلوه خود دوباره خود را نشان داد.
هوش مصنوعی: ابر بهار شیشهی شراب را دید و به دنبال ما به سمت چمن آمد.
هوش مصنوعی: نسیم بهاری به همراه خودش زیبایی و خوشبوئی گلها را به ما هدیه آورده است.
هوش مصنوعی: هر بار که شیشه ای در جایی شکست، صدای ما به گوش میرسد.
هوش مصنوعی: اگر نسیمی به جمع جوانان خوشگذران بوزد، صدای گامهای ما شنیده میشود.
هوش مصنوعی: دل ما به خاطر عشق بیرحم شکسته شده است و این درد و رنجی که میکشیم، سزاوار ماست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.