هر کجا موجی ست، از مژگان ما برخاسته ست
ابر تر گردی ست کز دامان ما برخاسته ست
همت ما ذره را از خاک تنها برنداشت
گوی خورشید از خم چوگان ما برخاسته ست
سینه را دشمن سپر کرده ست پنداری که باز
موی جوهر بر تن پیکان ما برخاسته ست
ای فلک تا نیم جانی هست، سامانی بده
تا تو فکر نان کنی، مهمان ما برخاسته ست
هر کسی را از پی کاری سلیم انگیختند
آسمان بر پا برای جان ما برخاسته ست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و قدرت انسانها اشاره میکند. شاعر میگوید که هر کجا که انرژی و احساسی وجود دارد، از روح و چشمهای ما برخواسته است. همچنین اشاره میکند که همت و تلاش ما حتی ذرات خاک را از زمین برمیدارد و به جای آن، همچون گوی خورشید به اوج میبرد. شاعر نگران است که دشمن به سینهاش ضربهای بزند، اما از قدرت درونی خود مطمئن است. او از آسمان درخواست میکند تا تا زمانی که زندگی دارد، او را سر و سامان دهد، زیرا احساس میکند که در جستجوی نان و زندگی، یکی از مهمانان مهم است. در نهایت، اشاره میکند که هر کسی به نوعی به دنبال کاری خوب و درست است و آسمان برای زنده نگه داشتن جانش آماده میشود.
هوش مصنوعی: هر کجا که موجی ایجاد میشود، به خاطر اشکهای ماست و ابرهای نمناک نیز از دل ما نشأت میگیرد.
هوش مصنوعی: همت و تلاش ما به قدری قوی و موثر است که میتواند حتی ذرهای خاک را از زمین بلند کند. مانند این است که برای ما گویی از نور خورشید از چنگ ما بیرون آمده است.
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که دشمنان قلب و جان ما را در برابر آسیبها محافظت کردهاند، گویی که موی ناب از بدنه تیر ما بیرون زده و بر تن ما جلوهگری میکند.
هوش مصنوعی: ای آسمان، تا وقتی که نیمی از جانم باقی است، به من نظم و سامان ببخش تا بتوانم به فکر تأمین نان باشم، زیرا مهمان ما از جا برخاسته است.
هوش مصنوعی: هر کسی برای انجام کاری خاص ترغیب شده است و اکنون آسمان به نفع جان ما در حال فعالیت و تلاطم است.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.