هر کجا موجی ست، از مژگان ما برخاسته ست
ابر تر گردی ست کز دامان ما برخاسته ست
همت ما ذره را از خاک تنها برنداشت
گوی خورشید از خم چوگان ما برخاسته ست
سینه را دشمن سپر کرده ست پنداری که باز
موی جوهر بر تن پیکان ما برخاسته ست
ای فلک تا نیم جانی هست، سامانی بده
تا تو فکر نان کنی، مهمان ما برخاسته ست
هر کسی را از پی کاری سلیم انگیختند
آسمان بر پا برای جان ما برخاسته ست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیفِ «برخاسته است» از گریهٔ بیاندازهٔ شاعر آغاز میکند و سپس از بلندیِ همت و نیرومندیِ تیرِ او در برابر دشمن لاف میزند. در ادامه لحن به گلایه از فلک میگراید: شاعر از آسمان میخواهد پیش از رفتنِ نیمهجانش چارهای کند و در پایان نتیجه میگیرد که فلک تنها برای گرفتنِ جانِ او برخاسته است.
هوش مصنوعی: هر موجی که در جهان هست از اشکِ مژگانِ ما پدید آمده است، و ابرِ بارانزا گردی است که از دامنِ ما برخاسته است. شاعر با اغراق، فراوانیِ گریهٔ خود را سرچشمهٔ همهٔ آبها و ابرها میداند.
هوش مصنوعی: بلندیِ همت ما فقط ذرهای را از خاک بلند نکرده است؛ گویِ خورشید هم از خمِ چوگانِ ما به آسمان رفته است. یعنی همت ما کارهای بزرگ میکند، نه کارهای کوچک.
هوش مصنوعی: گویی دشمن سینهاش را سپرِ تیر ما کرده است که دوباره موی جوهرِ (نقشهای فولاد) پیکانِ ما از شوق و هیجان سیخ شده است. یعنی تیر ما از دیدنِ سینهٔ آمادهٔ دشمن به هیجان آمده و مشتاق فرورفتن است.
هوش مصنوعی: ای آسمان، تا هنوز نیمهجانی در ما مانده، سر و سامانی به ما بده؛ چون تا تو به فکر فراهمکردنِ نان بیفتی، مهمانِ ما (جانِ ما) رفته است. یعنی کمکِ دیرهنگام بیفایده است.
هوش مصنوعی: ای سلیم، هر کسی را برای کاری آفریده و برانگیختهاند؛ اما آسمان تنها برای گرفتنِ جانِ ما به پا خاسته است. یعنی کارِ فلک فقط آزارِ ما و قصدِ جان ماست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.