خونم از دوری می در تن لاغر خشک است
چون گل آینه ام ریشه ی جوهر خشک است
حیرت از این همه سامان سرشک است مرا
که به چشمم مژه چون دست توانگر خشک است
عشق بحری ست کز آلودگی کام درو
چون پر و بال بط اندام شناور خشک است
چه عجب گر خبر ما به عزیزان نرسد
نامه چون خشک بود، بال کبوتر خشک است
نیست بر پیکر ما آفتی از عشق سلیم
چه غم از آتش اگر بال سمندر خشک است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل بر ردیف «خشک است» بنا شده و شاعر با تصویرهای گوناگون از خشکی سخن میگوید: خشکی خون از دوری شراب، خشکی مژه از بیاشکی، و خشکی نامه و بال کبوتر که خبر را به عزیزان نمیرساند. در بیت دوم و سوم آمده است که آلودهٔ هوس در دریای عشق تر نمیشود. در پایان، خشکی معنایی مثبت میگیرد: شاعر خود را چون سمندری میداند که آتش عشق به او آسیبی نمیزند.
هوش مصنوعی: از دوری شراب، خون در تن لاغرم خشکیده است. حالم مانند گلی است که در آینه پیداست و ریشهاش، یعنی رگههای جوهر آینه، خشک و بیآب است.
هوش مصنوعی: از اینهمه اشکی که دیگران فراهم دارند در شگفتم، زیرا مژهٔ چشم من مانند دست توانگرِ بخیل خشک است و از آن چیزی نمیچکد. یعنی چشمم از گریه بیبهره مانده است.
هوش مصنوعی: عشق دریایی است که هر کس کامش به هوس و آلودگی آغشته باشد، در آن شنا میکند و تنش خشک میماند؛ همانگونه که پر و بال مرغابی در آب تر نمیشود. یعنی آلودهٔ هوس از دریای عشق بهرهای نمیبرد.
هوش مصنوعی: شگفت نیست که خبر ما به عزیزان نمیرسد. وقتی نامه خشک و بیاشک و بیسوز باشد، بال کبوترِ نامهبر هم خشک و بیشور است و آن را نمیرساند.
هوش مصنوعی: سلیم، عشق آسیبی به پیکر ما نمیرساند. اگر بال سمندر خشک بماند، از آتش چه باکی دارد؟ ما مانند سمندر در آتش عشق زندهایم و نمیسوزیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.