از آب و اشک ای لبت از خوی می در آب
جان تا به کی در آتش و تن تا به کی در آب؟
جسم مرا به کوی تو آورد سیل اشک
چون کشتئی که مرحله ها کرده طی در آب
بر باد از آن نداد که از رشک عاشقان
غرق است خاک من بسر کوی وی در آب
ساقی به دفع سردی دی می به شیشه ریخت
آتش که دیده خاصه به هنگام دی در آب؟
از ناله وز گریه جدا از مهی (سحاب)
گاهی چو نی زبادم و گاهی چو نی در آب



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به تصویر کشیدن عشق و شوق میپردازد. او از تأثیر خوی می و اشک بر لبانش سخن میگوید و به آتش درون خود اشاره میکند که ناشی از عشق است. عشق او را به تنظیمی در آب واداشته و او را دچار حسرت و ناله میکند. همچنین، به لحظههای سرما و نوشیدن شراب اشاره میشود که میتواند آتش عشق را نیمهجان نگهدارد. در نهایت، شاعر گاهی از دردهای درونی خود مانند نی ناله میکند و گاهی در احساسات خود غرق میشود.
هوش مصنوعی: از آب و اشک، لبانت را مرطوب کردهای و میگویی که روح من در میان شراب و آب است. اما تا کی در آتش خواهی ماند و تا کی در آب؟
هوش مصنوعی: اشکهای من مرا به سوی تو آورد، مانند قایقی که مراحل سخت را در آب طی کرده است.
هوش مصنوعی: خاک من به خاطر عشق و حسادت عاشقان، در آب کوی محبوب غرق شده است و از این حالتی که به آن دچار شدهام، دلیلی برای شکایت ندارم.
هوش مصنوعی: ساقی، برای مقابله با سرمای زمستان، شرابی را در شیشه ریخت که مانند آتش گرمابخش باشد. این کار خصوصاً به خاطر آن است که در روزهای سرد، چشمها به زیبایی و روشنایی نیاز دارند تا از یخ و سردی در امان بمانند.
هوش مصنوعی: گاهی احساساتی شبیه به ناله و گریه دارم، مانند سحاب که از مه جدا میشود، و گاهی هم مانند نیی هستم که در باد مینوازد و گاهی در آب غوطهور میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.