خویش مکن زمانهان خیز و بیا سخن بگو
رمزی از آب لب و دهان بیلب و بیدهن بگو
عشق ترا چو سرجان از همه کس کنم نهان
نیست منی در این وصف رخت بمن بگو
از دل خویش بوی تو میشنوم بموی تو
میکشدم بسوی تو زلف تو زانشکن بگو
سر و قدا قیام کن در دل ما خرام کن
رخ بنما کلام کن گرد گل از چمن بگو



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از محبوب میخواهد که خود را پنهان نکند و بیاید و با او سخن بگوید. او عشق محبوب را چون رازی در جان نهفته و چون از خود تهی شده است، وصف روی یار را از زبان خود او میخواهد. بوی یار را در دل خود مییابد و زلف او را کشانندهٔ خود میداند. در پایان از محبوب سروقامت میخواهد که در دلش بخرامد و رخ بنماید و سخن بگوید.
هوش مصنوعی: ای محبوب، خود را از ما پنهان مکن؛ برخیز و بیا و سخن بگو. از راز لب و دهانت که سرچشمهٔ زندگی است، به زبانی بیلب و بیدهان، یعنی به زبان دل و بیواسطه، رمزی برایم بگو.
هوش مصنوعی: عشق تو را مانند راز جان از همه پنهان نگه میدارم. در این میان «من» و خودیای از من باقی نمانده است؛ پس وصف رخسارت را خودت به من بگو.
هوش مصنوعی: بوی تو را از درون دل خود میشنوم، از راه موی تو. زلف تو مرا به سوی تو میکشد؛ از آن پیچ و شکن زلفت سخن بگو.
هوش مصنوعی: ای که قامتی چون سرو داری، برخیز و در دل ما با ناز گام بزن. چهرهات را نشان بده و سخن بگو و از گل و گلزار برایم حکایت کن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.