ساختم از قتل نادِم دلربای خویش را
عاقبت زان لب گرفتم خونبهای خویش را
فکرِ دلهای پریشان کی پریشانش کند؟
آن که در پا افکند زلفِ دوتای خویش را
شبنمِ بیگانهای این غنچه را در کار نیست
تر مکن از باده لعلِ جانفزای خویش را
آه و دودش سنبل و ریحانِ جنّت میشود
در دلِ هر کس که سازی گرم جای خویش را
از خزان هرگز نگردد نوبهارش روی زرد
گر خمیر از اشکِ من سازی حنای خویش را
گر به این سامانِ خوبی روی در مصر آوری
ماهِ کنعان رونما سازد بهای خویش را
گل نخواهی زد، چه جای سنگ بر دیوانگان
گر بدانی لذتِ جور و جفای خویش را
یوسفِ سیمینبدن را تابِ این زنجیر نیست
باز کن ای سنگدل بندِ قبای خویش را
بعد ازین آیینه را بر طاقِ نسیان مینهی
گر ببینی در دلِ پاکم صفای خویش را
گرچه میدانم شکایت را در او تأثیر نیست
میکنم خالی دلِ دردآشنای خویش را
نالهام تا بود کم، صائب اثر بسیار داشت
بیاثر کردم ز بسیاری، نوای خویش را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل زیبایی و بیاعتناییِ معشوق را با مضمونهای تازه وصف میکند: از لب که بینیاز از باده است تا زیباییای که یوسف را به فداکردنِ خود وامیدارد و دلِ عاشق که از آینه صافیتر است. در پایان به ناکارآمدیِ شکایت اعتراف میکند و نتیجه میگیرد که نالهٔ بسیار، اثرِ ناله را از میان برده است.
هوش مصنوعی: معشوقِ دلربایم را پس از کشتنم پشیمان کردم و او را از قتلم نادم ساختم؛ سرانجام خونبهای خود را از آن لب (به صورت بوسه یا سخنِ نرم) گرفتم.
هوش مصنوعی: کسی که زلفِ دوتای خود را تا پا رها میکند و به آن بیاعتناست، کی به فکرِ دلهای پریشانِ عاشقان میافتد و از آن آشفتهخاطر میشود؟
هوش مصنوعی: این غنچه (لبِ معشوق) نیازی به شبنمِ بیگانه ندارد؛ لبِ لعلِ جانبخشت را با شراب تر مکن، که خود به خود شاداب و جانفزاست.
هوش مصنوعی: در دلِ هر کسی که جای خود را گرم کنی و ساکن شوی، آه و دودِ آن دل به سنبل و ریحانِ بهشت بدل میشود.
هوش مصنوعی: اگر خمیرِ حنای خود را با اشکِ (خونینِ) من بسازی، بهارِ زیباییِ تو هرگز از خزان زرد و پژمرده نمیشود.
هوش مصنوعی: اگر با این همه زیبایی رو به مصر کنی، یوسفِ کنعان بهای خود را به عنوانِ رونما تقدیمت میکند؛ یعنی یوسف خود را فدای دیدارِ تو میکند.
هوش مصنوعی: اگر بدانی که جور و جفای تو برای عاشقانِ دیوانه چه لذتی دارد، دیگر حتی گل هم به آنان نخواهی زد، چه رسد به سنگ؛ یعنی از روی بخل، همان آزار را هم دریغ خواهی کرد.
هوش مصنوعی: ای سنگدل، بندِ قبایت را باز کن؛ تنِ سیمینِ یوسفوارت تابِ این زنجیر (بندِ قبا) را ندارد.
هوش مصنوعی: اگر صفای چهرهٔ خود را در دلِ پاکِ من ببینی، از این پس آینه را کنار میگذاری و فراموش میکنی، چون دلِ من آینهای روشنتر است.
هوش مصنوعی: هرچند میدانم شکایت در دلِ او اثری ندارد، باز هم برای سبک کردنِ دلِ دردآشنای خود شکوه میکنم.
هوش مصنوعی: صائب، تا وقتی نالهام اندک بود اثرِ فراوان داشت؛ با زیادهنالیدن، ناله و نوای خود را بیاثر کردم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ساقیا! پیش آر جامِ با صفای خویش را
روی ما بین و به ما ده رونمای خویش را
کف چو گنبدها کند هر دم صلای نوش کو
تا ز هر گنبد صدا یابی صلای خویش را
کبک رفتارا! یکی بخرام و پا بر لاله سای
[...]
یافتم منزلگه وصل تو جای خویش را
رهبر خود چون نسازم نقش پای خویش را؟
پیش می میرم به راهت نقش پای خویش را
گرد سرگردم زیادت مدعای خویش را
روز محشر من شهید منت از شرم و حیا
چون کنم اظهار یارب ماجرای خویش را
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.