تا چهره گلگل از می گلفام کردهای
صد مرغ دل اسیر به گلدام کردهای
چشم بدت مباد، که نقل و شراب من
آماده از دو چشم چو بادام کردهای
از روی ناز تا به لب خود رساندهای
خونها ز باده در جگر جام کردهای
رام کسی اگر نشوی از تو دور نیست
کز رم هزار دلشده را رام کردهای
لعل لب ترا چه کمی از حلاوت است؟
کز بوسه اختصار به پیغام کردهای
زان خط مشکفام، که روزش سیاه باد!
صبح امید سوختگان شام کردهای
روی زمین قلمرو سیلاب آفت است
در رهگذار سیل چه آرام کردهای؟
سرمایه تو نیست به غیر از کف تهی
رنگین دکان خویشتن از وام کردهای
روی تو چون سیاه نگردد، که چون نگین
هموار خویش را ز پی نام کردهای
از روز و شب دو اسبه سفر میکند حیات
صائب چه اعتماد به ایام کردهای؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل با وصف معشوق مست آغاز میشود: چهرهٔ گلگون، چشم بادامی، لب شیرین و ناز و رمیدنی که دل عاشقان را رام کرده و خط رخسارش امید آنان را تیره ساخته است. از بیت هفتم لحن به پند میگراید: دنیا گذرگاه سیل آفت است، دارایی انسان عاریتی است و نامجویی مایهٔ روسیاهی است. در پایان شاعر به خود هشدار میدهد که عمر با شتاب روز و شب میگذرد و نباید به روزگار دل بست.
هوش مصنوعی: از وقتی که چهرهات از شراب گلگون، سرخ و گلگل شده، صد دل را مانند پرنده در دامی گلین (دام زیبایی چهرهات) گرفتار کردهای.
هوش مصنوعی: چشم بد از تو دور باد؛ تو با دو چشم بادامیات نُقل و شراب مرا فراهم کردهای؛ یعنی چشمانت هم مستیآور است و هم مانند بادامِ نُقلِ شراب.
هوش مصنوعی: چون از سر ناز جام را به لب خود نزدیک کردهای، جام را از رشک لب تو با شراب خونین، خونجگر ساختهای.
هوش مصنوعی: اگر تو رام کسی نشوی عجیب نیست، زیرا تو با همین رمیدن و گریزپاییات هزار عاشق دلباخته را رام و تسلیم خود کردهای.
هوش مصنوعی: مگر لب لعل تو از شیرینی چیزی کم دارد که بهجای بوسه دادن، تنها به فرستادن پیغام بسنده کردهای؟ یعنی از شیرینیات دریغ نکن.
هوش مصنوعی: با آن خط سیاه و مشکرنگ که بر چهرهات رسته است، و روزش سیاه باد، صبح امید عاشقان سوختهدل را به شب تاریک بدل کردهای.
هوش مصنوعی: روی زمین سراسر در قلمرو سیل بلا و آفت است؛ تو چگونه در گذرگاه سیل آرام گرفته و آسوده نشستهای؟ یعنی دنیا جای آسودن نیست.
هوش مصنوعی: سرمایهٔ تو چیزی جز دست خالی نیست و دکان زندگیات را با وام و قرض رنگین و آراسته کردهای؛ یعنی هرچه داری عاریتی است.
هوش مصنوعی: چگونه رویت سیاه و شرمسار نشود، در حالی که مانند نگین انگشتری خود را برای نام و شهرت صاف و هموار کردهای؛ همانگونه که روی نگین برای کندن نام سیاه میشود، نامجویی هم روسیاهی میآورد.
هوش مصنوعی: عمر با دو اسب روز و شب بهشتاب در سفر و گذر است؛ ای صائب، چرا به روزگار اعتماد کردهای؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
صبح مرا به ظن غلط شام کردهای
بیتاب مرا گنهی نام کردهای
تا ذوق حرف تلخ تو حسرت کشم کند
ایذای من به نامه و پیغام کردهای
از غایت مضایقه در گفت و گو مرا
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.