بی پرده رو در آینه ما نکرده ای
خود را چنان که هست تماشا نکرده ای
در خلوتی که آینه بیدار بوده است
هرگز ز شرم بند قبا وانکرده ای
امروز بند پیرهن خود نبسته ای
چشم که مانده است که بینا نکرده ای؟
ریزی ازان چو سرو و صنوبر به خاک راه
کاوقات صرف بردن دلها نکرده ای
از جلوه های سرو پریشان خرام خود
یک کف زمین نمانده که احیا نکرده ای
یک نقطه نیست در خم پرگار نه فلک
کز حسن دلپذیر سویدا نکرده ای
ما آنچه کرده ایم، فدای تو سر به سر
ای سنگدل چه مانده که با ما نکرده ای؟
زان شکوه داری از دل غمگین که همچو ما
دریوزه غم از در دلها نکرده ای
با زلف دستبازی ازان می کنی که تو
دستی دراز در دل شبها نکرده ای
می نازی ای صدف به گهرهای پاک خود
گویا که پیش ابر دهن وا نکرده ای
زان تنگ عیش چون گهر افتاده ای که تو
عادت به تلخ و شور چو دریا نکرده ای
در رستخیز رو به قفا حشر می شوی
ای غافلی که پشت به دنیا نکرده ای
خشک است ازان دهان تو صائب که چون صدف
دریوزه ای ز عالم بالا نکرده ای



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر نخست معشوق را خطاب میکند که از حیا هرگز خود را بیپرده در آینهٔ دل عاشق ندیده، و جلوه و زیبایی او را زندهکنندهٔ زمین و آسمان میشمارد. سپس از سنگدلی معشوق گله میکند و به اندرز روی میآورد: کسی که غم و شبزندهداری و تحمل تلخی را نیازموده، از آن بیخبر است. در پایان، با تمثیل صدف و ابر، به غافلان دنیادوست و به خود صائب یادآوری میکند که بهره و گوهر تنها با طلب از عالم بالا به دست میآید.
هوش مصنوعی: ای معشوق، هرگز بیپرده به آینهٔ دل ما نگاه نکردهای؛ از این رو خود را چنان که بهراستی هستی ندیدهای. دل عاشق آینهای است که زیبایی معشوق را بهدرستی نشان میدهد.
هوش مصنوعی: در خلوتی که آینه بیدار و حاضر بوده، از شرم هرگز بند قبایت را باز نکردهای. حیای تو چنان است که حتی پیش آینه هم خود را عریان نمیکنی.
هوش مصنوعی: امروز که بند پیراهنت را باز گذاشتهای، چشم چه کسی مانده که آن را بینا نکرده باشی؟ اشاره به پیراهن یوسف است که چشم یعقوب را بینا کرد.
هوش مصنوعی: چون سرو و صنوبر بیثمر بر خاک راه فرو میریزی و تباه میشوی، زیرا عمرت را صرف به دست آوردن دلها نکردهای.
هوش مصنوعی: با جلوهگریهای قامت سروگونه و خرامیدن نازآلودت، یک وجب زمین نمانده که آن را زنده و آباد نکرده باشی.
هوش مصنوعی: در سراسر دایرهٔ نُه فلک هیچ نقطهای نیست که با زیبایی دلپذیرت آن را به سویدای دل، یعنی هستهٔ سیاه و عزیز دل، بدل نکرده باشی. همهٔ عالم دلبستهٔ زیبایی توست.
هوش مصنوعی: هر چه داشتیم و هر کاری کردیم، همه را فدای تو کردیم؛ اما ای سنگدل، چه ستمی مانده که با ما نکرده باشی؟
هوش مصنوعی: از دل غمگین شکایت میکنی، چون مانند ما از در دلها غم گدایی نکردهای و قدر غم را نمیدانی.
هوش مصنوعی: با زلف شبگونهات بازی میکنی، چون هرگز در دل شبها دست دعا و نیاز دراز نکردهای. از قدر شبزندهداری بیخبری و شب را بازیچه گرفتهای.
هوش مصنوعی: ای صدف، به مرواریدهای پاکت مینازی؛ گویی فراموش کردهای که پیش ابر دهان باز کردهای و این گوهرها بخشش اوست.
هوش مصنوعی: مانند گوهر در تنگنا و تنگعیشی افتادهای، زیرا مثل دریا به تلخی و شوری روزگار خو نگرفتهای. دریا با پذیرفتن تلخ و شور، گشاده و فراخ است.
هوش مصنوعی: ای غافل که به دنیا پشت نکردهای، در روز رستاخیز وارونه و رو به پشت برانگیخته میشوی؛ چون دلت همچنان به دنیای پشت سر بسته است.
هوش مصنوعی: صائب، دهانت از آن خشک و بیبهره مانده که مانند صدف از عالم بالا گدایی و طلب نکردهای. صدف با دهان گشودن پیش ابر گوهر میگیرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
در ماه روزه سیر مه ما نکرده ای
چشم گرسنه مست تماشا نکرده ای
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.