من کیستم، چو پل دل خود آب کرده ای
آغوش باز در ره سیلاب کرده ای
در جستجوی ماهی سیمین لباس او
تن را درین محیط چو قلاب کرده ای
چون طفل، گوش هوش به افسانه داده ای
در رهگذار سیل فنا خواب کرده ای
درگاه خلق را به خدا برگزیده ای
بتخانه را تصور محراب کرده ای
چون ابر، دامن از کف دریا کشیده ای
دل در هوای وصل گهر آب کرده ای
از صحبت هدف ز هواهای مختلف
قطع نظر چو ناوک پرتاب کرده ای
دست از جهان بشوی، چه فارغ نشسته ای؟
صائب ترا که هست دل آب کرده ای



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل از زبان خود، در پاسخ به پرسش «من کیستم» خویشتن را با تصویرهایی چون پلِ دلدرآب، قلاب خمیده، کودک خفته در راه سیل، ابر جدا از دریا و تیر دور از هدف وصف میکند. او از یک سو گدازِ دل در طلب معشوق و از سوی دیگر غفلت و روی آوردن به خلق و هوسهای پراکنده را به خود نسبت میدهد. در بیت پایانی خود را خطاب میکند که با چنین دل گداختهای باید از دنیا دست بشوید و آسوده ننشیند.
هوش مصنوعی: من کیستم؟ کسی هستم که مانند پل، دلش در آب فرو رفته و آب شده است و در مسیر سیلاب آغوش گشوده است؛ یعنی خود را بیدفاع در برابر سیل حوادث و فنا نهاده است.
هوش مصنوعی: کسی هستم که در جستجوی آن ماهیِ سیمپوش (معشوق)، تن خود را در این دریا مانند قلاب خمیده و نزار کرده است.
هوش مصنوعی: کسی هستم که مانند کودک به قصه و افسانه گوش سپرده و در گذرگاه سیل نابودی به خواب رفته است؛ یعنی غافل و سرگرم بیهودگی است در حالی که مرگ در راه است.
هوش مصنوعی: کسی هستم که درگاه مردم را بر درگاه خدا برتری داده و بتخانه را محراب پنداشته است؛ یعنی به جای خدا به خلق رو آورده و باطل را حق انگاشته است.
هوش مصنوعی: کسی هستم که مانند ابر، دامن خود را از دست دریا بیرون کشیده و از آن جدا شده، و حالا دلش در آرزوی رسیدن به گوهر آب شده است؛ یعنی از اصل خود دور شده و در حسرت وصل میگدازد.
هوش مصنوعی: کسی هستم که مانند تیری که به دوردست پرتاب شده، به سبب هواها و خواهشهای گوناگون از همنشینی با هدف چشم پوشیده است؛ یعنی هوسهای پراکنده او را از مقصود اصلی دور کرده است.
هوش مصنوعی: صائب، تو که دلی آبشده و گداخته داری، دست از دنیا بشوی؛ چرا آسوده و بیخیال نشستهای؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
رفتی و صیدِ خاطر احباب کردهای
قلّاب شوق ر دلِ اصحاب کردهای
دل بردهای و تاختن آوردهای به جان
آهستهتر که زهره ی ما آب کردهای
بس زاهدانِ خشک که در بحرِ زهدشان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.