دل ز غفلت چون خودآرایان به رنگ و بو منه
چون گل از هر شبنمی آیینه بر زانو منه
نام خود را کوهکن کرد از سبکدستی بلند
دست خود بر روی هم ای آهنین بازو منه
بستر بیگانه را هر تار، مار خفته ای است
جز به خاک ای زاده خاک سیه پهلو منه
جوهر بیگانه ای این تیغ را در کار نیست
بندی از چین جبین هر لحظه بر ابرو منه
برنمی دارد شراکت، حسن یکتا آمده است
چشم بگشا نام لیلی را به هر آهو منه
بلبلان را دل به دست آور به شکرخنده ای
از خجالت غنچه آسا دست خود بر رو منه
پاس وقت صحبت نازکخیالان را بدار
بیطلب در خلوت ارباب معنی رو منه
نبض جان را نیست جز دست مسیحا محرمی
شانه ای غیر از دل صدچاک بر گیسو منه
شیرمردان را کمی صائب فزونی جسته اند
رتبه خود را برابر با سگ آن کو منه



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل مجموعهای از اندرزهای پیاپی با ردیفِ «منه» است. شاعر از خودآرایی و بیکاری و تکیه بر بسترِ بیگانگان بازمیدارد و به نگه داشتنِ حرمتِ اهلِ معنا سفارش میکند. در بیتهای میانی، معشوق را یگانه و بیهمتا میخواند و از او میخواهد که اخم نکند و رخ نپوشاند. در پایان، صائب به خود یادآوری میکند که بزرگی در فروتنی است و خود را حتی با سگِ کوی یار برابر نداند.
هوش مصنوعی: از روی غفلت، مانند کسانی که به آراستن خود مشغولاند، دل به رنگ و بوی ظاهری مبند. مانند گل نباش که با هر قطرهٔ شبنمی آینه بر زانو میگذارد و خود را تماشا میکند؛ یعنی با هر چیز کوچکی به خودنمایی و خودپسندی مپرداز.
هوش مصنوعی: فرهاد کوهکن با چالاکی و هنرِ دست، نام خود را بلندآوازه کرد. ای کسی که بازوی پولادین داری، دست روی دست مگذار و بیکار منشین.
هوش مصنوعی: هر تارِ بسترِ دیگران برای تو مانند ماری خفته و خطرناک است. ای که از خاکِ سیاه زاده شدهای، جز بر خاک پهلو بر زمین مگذار و به بستر و آسایشِ وابسته به بیگانگان پناه مبر.
هوش مصنوعی: ابروی تو مانند شمشیری است که برای تیز و کارا بودن به جوهرِ عاریه نیازی ندارد. پس هر لحظه گرهِ چینِ پیشانی و اخم بر ابرو میفکن، چون این خشم به زیباییاش چیزی نمیافزاید.
هوش مصنوعی: زیباییِ یگانه شریک نمیپذیرد و بیهمتا آفریده شده است. چشمت را باز کن و هر آهویی را لیلی مخوان؛ یعنی هر زیبارویی را همتای معشوقِ یگانه مپندار.
هوش مصنوعی: خطاب به معشوق: با خندهای شیرین دلِ بلبلان، یعنی عاشقان، را به دست آور. مانند غنچه از شرم دست بر روی خود مگذار و رخسارت را پنهان مکن.
هوش مصنوعی: حرمتِ وقت و همنشینیِ اهلِ اندیشههای باریک را نگه دار. بیآنکه تو را بخوانند، به خلوتِ اهلِ معنا وارد مشو.
هوش مصنوعی: تنها دستِ مسیحا محرمِ نبضِ جان است و دیگران شایستهٔ آن نیستند. به همین قیاس، بر گیسوی یار شانهای جز دلِ صدپارهٔ عاشق مکش، چون فقط دلِ چاکچاکِ عاشق شایستهٔ نزدیک شدن به زلف اوست.
هوش مصنوعی: صائب خطاب به خود میگوید: شیرمردان بزرگی و برتری را در فروتنی و کوچک شمردنِ خود جستهاند. پس مقامِ خود را همسنگِ سگِ کوی یار مدان و خود را از او نیز فروتر بشمار.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عاشقی دکان رسوایی به شهر و کو منه
بر دم شمشیر نه رو بر سر زانو منه
عشق از بازیچه بشناس، امت مجنون مباش
سر به یاد چشم جانان، در پی آهو منه
دل بود شایستهٔ دردی که از صد دل یکی
[...]
عاشقی، بر بستر آسودگی پهلو منه
تکیه زن بر شعله در گلخن، به گلشن رو منه
زهر اگر بر لب نهی، چون می بنوش و دم مزن
تیغ اگر بر سر نهی، سر بر سر زانو منه
بر میان زنار جز از زلف ترسایان مبند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.