عاشقی دکان رسوایی به شهر و کو منه
بر دم شمشیر نه رو بر سر زانو منه
عشق از بازیچه بشناس، امت مجنون مباش
سر به یاد چشم جانان، در پی آهو منه
دل بود شایستهٔ دردی که از صد دل یکی
تهمت درد از برای شکوه بر هر مو منه
درد اگر آرام گیرد، دستش از دامن بدار
عافیت گر غم شود، زانوش بر زانو منه
مو به مو از درد بی درمان لبالب شو، ولی
گر بساط مرگ بستر باشدت، پهلو منه
کوه الماس ار شود شوق و تمنا در دلت
با کسی در جلوگاه دوست، عرفی، رو منه



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عرفی در این غزل اندرزگونه، عاشق را از نمایش و رسوایی و عشقبازی بازیچهوار برحذر میدارد و او را به عشق جانبازانه دعوت میکند. به گفتهٔ او درد عشق را باید پذیرفت و با آسودگی و آرامش آشتی نکرد، حتی بر بستر مرگ. در پایان شاعر به خود سفارش میکند که در پیشگاه دوست، هر چه هم شوقش بزرگ باشد، دیگری را شریک نگاه خود نکند.
هوش مصنوعی: ای عاشق، عشق خود را در شهر و کوچه به نمایش مگذار و دکان رسوایی باز مکن. اگر عاشقی، روی خود را بر لبهٔ شمشیر بگذار و تن به خطر بده، نه اینکه سر بر زانو بگذاری و غمزده و نالهکنان بنشینی.
هوش مصنوعی: عشق راستین را از بازی و سرگرمی جدا کن و پیرو مجنون مباش. به یاد چشم معشوق دنبال آهو مرو، یعنی به شبیه و نشانهٔ معشوق دل خوش مکن، چنانکه مجنون به یاد چشم لیلی آهو را مینواخت.
هوش مصنوعی: از صد دل تنها یکی شایستهٔ درد عشق است. پس برای شکوه و گله، تهمت درد را به هر تار مو و هر جزء تن نسبت مده و ادعای دردمندی همهجانبه مکن.
هوش مصنوعی: اگر درد عشق آرام گرفت، دامنش را رها کن و به آن دل مبند، چون درد آرام دیگر درد عشق نیست. اگر هم آسودگی و عافیت به چشمت غم بیاید، با آن همنشین مشو و زانو به زانویش منشین.
هوش مصنوعی: سراپا و موبهمو از درد بیدرمان عشق لبریز شو. اما حتی اگر بستر مرگ برایت گسترده شد، پهلو بر زمین مگذار و تسلیم آرامش و آسودگی مشو.
هوش مصنوعی: ای عرفی، اگر شوق و آرزو در دلت به سختی و بزرگی کوهی از الماس شود، باز هم در جلوهگاه دوست با کسی رو به رو مشو. یعنی در پیشگاه معشوق رقیب و همراهی برای خود مپذیر و فقط به او بنگر.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دل ز غفلت چون خودآرایان به رنگ و بو منه
چون گل از هر شبنمی آیینه بر زانو منه
نام خود را کوهکن کرد از سبکدستی بلند
دست خود بر روی هم ای آهنین بازو منه
بستر بیگانه را هر تار، مار خفته ای است
[...]
عاشقی، بر بستر آسودگی پهلو منه
تکیه زن بر شعله در گلخن، به گلشن رو منه
زهر اگر بر لب نهی، چون می بنوش و دم مزن
تیغ اگر بر سر نهی، سر بر سر زانو منه
بر میان زنار جز از زلف ترسایان مبند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.