هر تیره دل کجا شنود بوی پیرهن؟
دلهای باصفا شنود بوی پیرهن
یعقوب ما ز چشم چو دستار خویشتن
بی منت صبا شنود بوی پیرهن
از فیض عام حسن بهار آن که آگه است
از سبزه و گیا شنود بوی پیرهن
چون آفتاب سر ز گریبان برآورد
هر ذره ای جدا شنود بوی پیرهن
دلداده ای که باخبر از شرم یوسف است
مشکل که از حیا شنود بوی پیرهن
هر کس که راه برد به آن معنی لطیف
از حرف آشنا شنود بوی پیرهن
روزی که بود دامن یوسف به دست من
نگذاشتم صبا شنود بوی پیرهن
زان یوسف لطیف حجاب است هر چه هست
یعقوب ما چرا شنود بوی پیرهن؟
تا دل به جاست پرده نشین است فیض حسن
چون رفت دل ز جا شنود بوی پیرهن
در دعوی محبت گل گر دوروی نیست
بلبل هم از نوا شنود بوی پیرهن
هر کس که از جهان فنا گوشه ای گرفت
از عالم بقا شنود بوی پیرهن
صائب چنین که مست شکرخواب غفلتیم
مشکل که مغز ما شنود بوی پیرهن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل بر محور «بوی پیراهن یوسف» و یعقوب، شرط دریافت نشانهٔ معشوق را صفای دل، بیقراری، رهایی از دنیای فانی و آگاهی از معنای لطیف میداند. شاعر میگوید اهل دل از سبزه و ذره و سخنی آشنا هم این بو را درمییابند و از غیرت عاشق و پردهبودنِ همهٔ هستی سخن میگوید. در پایان، صائب با فروتنی میپذیرد که خود در خواب غفلت است و بعید است این بو به مشامش برسد.
هوش مصنوعی: هر دلِ تیره و آلودهای بوی پیراهن یوسف را درنمییابد؛ تنها دلهای پاک و روشن این بو را حس میکنند. یعنی دریافت نشانهٔ معشوق به صفای دل وابسته است.
هوش مصنوعی: یعقوبِ ما چشمش از گریه مانند دستارش سفید شده است و از همین چشم سفیدِ خود، بیآنکه منتِ باد صبا را بکشد، بوی پیراهن یوسف را درمییابد.
هوش مصنوعی: کسی که از بخشش همگانیِ زیبایی بهار آگاه باشد، از هر سبزه و گیاهی بوی پیراهن یوسف (نشانهٔ معشوق) را میشنود.
هوش مصنوعی: وقتی خورشیدِ جمال معشوق از گریبان سر برآورد و طلوع کند، هر ذرهای جداگانه بوی پیراهن او را درمییابد؛ یعنی پرتو جمال او به همهچیز میرسد.
هوش مصنوعی: عاشقی که از شرم و حیای یوسف آگاه است، از روی حیا به خود اجازه نمیدهد که بوی پیراهن او را ببوید؛ بعید است چنین کاری کند.
هوش مصنوعی: هر کس به آن معنای لطیف و باریک راه یافته باشد، از هر سخن آشنایی بوی پیراهن یوسف را حس میکند؛ یعنی از کوچکترین اشاره به حقیقت پی میبرد.
هوش مصنوعی: روزی که دامن یوسف در دست من بود، از سرِ غیرت نگذاشتم حتی باد صبا بوی پیراهن او را ببرد یا بشنود.
هوش مصنوعی: هرچه در جهان هست، پرده و حجابی بر آن یوسفِ لطیف است؛ پس یعقوبِ ما چرا به بوی پیراهن، که خود حجابی است، بسنده کند؟ او خودِ یوسف را میخواهد.
هوش مصنوعی: تا وقتی دل سر جای خود و آرام است، فیض زیبایی معشوق در پرده میماند؛ اما چون دل از جا برود و بیقرار و بیخود شود، بوی پیراهن را درمییابد.
هوش مصنوعی: اگر گل در ادعای محبتش دورو نباشد، بلبل نیز از نغمهٔ خود بوی پیراهن (نشانهٔ وصال) را درمییابد.
هوش مصنوعی: هر کس از این جهان فانی کناره بگیرد و گوشهنشین شود، از عالم بقا بوی پیراهن یوسف را میشنود؛ یعنی نشان حقیقت جاوید را درمییابد.
هوش مصنوعی: صائب به خود میگوید: با این حال که ما مستِ خواب شیرین غفلتیم، بعید است مشام جان ما بوی پیراهن یوسف را دریابد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا کی دل از هوا شنود بوی پیرهن
پیش آی، کز قبا شنود بوی پیرهن
تنها درآ به خلوت عاشق که همچو شمع
میرد، گر از صبا شنود بوی پیرهن
بگذار ای بهار جوانی زکوة حسن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.