نیست از سنگِ ملامت غم سرِ پر شور را
کس نترسانده است از رطلِ گران مخمور را
ما به داغِ خود خوشیم ای صبح دست از ما بدار
صرفِ داغِ مُهر کن این مرهمِ کافور را
چرخِ عاجزکُش چرا در خاک و خونم میکشد؟
پای من دستِ حمایت بود دایم مور را
قهرمانِ عشق هر جا مجلسآرایی کند
چینی مودار میداند سرِ فغفور را
نفس را بدخو به ناز و نعمتِ دنیا مکن
آب و نانِ سیر، کاهل میکند مزدور را
حسن اگر این است و عالمسوزیِ رخسار این
میکُشد بیتابیِ غیرت چراغِ طور را
رتبهٔ افکار صائب را چه میداند حسود؟
بهرهای از حُسنِ یوسف نیست چشمِ کور را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از بیپروایی عاشق در برابر سرزنش و خرسندی او به داغِ عشق آغاز میکند و از ستمِ آسمان بر بیآزاری چون خود گلایه دارد. سپس از چیرگی عشق که شکوهِ شاهان را بیارزش میکند و از زیانِ تنپروری برای نفس سخن میگوید. در ادامه زیباییِ سوزانِ یار را چنان مینماید که آتشِ طور از رشک خاموش شود، و در پایان صائب حسودان را چون نابینایانی میداند که ارزشِ شعرش را درنمییابند.
هوش مصنوعی: سرِ پرشور عاشق از سنگِ سرزنش مردم نمیترسد و غمی ندارد؛ همانطور که کسی را که خمار است نمیتوان با جامِ بزرگِ شراب ترساند، چون او خود همان را میخواهد.
هوش مصنوعی: ما به داغِ دلِ خود خرسندیم؛ ای صبح، ما را رها کن و این مرهمِ سفید و خنکِ کافوریات را برای داغِ خورشید خرج کن. سپیدیِ صبح به کافور، که مرهمِ سوختگی بود، و خورشید به داغی سوزان مانند شده است.
هوش مصنوعی: آسمانِ ناتوانکُش چرا مرا به خاک و خون میکشد، در حالی که من همیشه چنان مراقب بودم که پایم مورچه را نیازارد و گویی دستِ پشتیبانِ او بود؟
هوش مصنوعی: هرجا قدرتِ چیره و فرمانروای عشق مجلس بیاراید، سرِ پادشاهِ چین را هم به اندازهٔ ظرفِ چینیِ ترکخورده و بیارزش میشمارد؛ یعنی در برابر عشق، بزرگیِ شاهان هیچ است.
هوش مصنوعی: نفس را با ناز و نعمتِ دنیا بدعادت نکن؛ همانگونه که کارگری که آب و نانش فراوان و سیر باشد تنبل میشود.
هوش مصنوعی: اگر زیبایی چنین است و چهرهٔ یار اینچنین جهان را میسوزاند، آتشِ کوهِ طور هم از رشک و بیقراری خود را خاموش میکند و میمیرد.
هوش مصنوعی: صائب میگوید: حسود چه میفهمد که اندیشههای من چه پایهای دارد؟ همانگونه که چشمِ نابینا از دیدنِ زیباییِ یوسف بهرهای نمیبرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
عشق کو تا گرم سازد این دلِ رنجور را
در حریمِ سینه افروزد چراغِ طور را
حیرتی دارم که با این نشأه سرشارِ عشق
دار چون بر دوشِ خود دارد سرِ منصور را
چند از هر کوکبی نیشی به چشمِ من خورد؟
[...]
بسکه بر هم زد ز ترکش خانه زنبور را
کرد چون مژگان به چشمم ظلمتستان نور را
کشتزار بی نیازی را غباری حاصل است
خرمن آید در نظر نقش پی ما مور را
میکند ویران تمول خانهٔ معمور را
انگبین سیلاب باشد خانهٔ زنبور را
چون بر آرد دست چرخ از آستین انقلاب
کاسهٔ دریوزه سازد چینی فغفور را
می نماید در شب تاریک راه دور را
چشمی از شمع است روشن تر عصای کور را
رستمی، تا چون کمان حلقه بر خود غالبی
می کند گردآوری برگشتن از خود زور را
در پناه عجز ایمن گشتم از جور سپهر
[...]
شوق اگر بیپرده سازد حسرت مستور را
عرضِ یک خمیازه صحرا میکند مخمور را
درد دل در پردهٔ محویتم خون میخورد
از تحیر خشکبندی کردهام ناسور را
چارهسازان در صلاح کار خود بیچارهاند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.