مطربا صبح است، قانون صبوحی ساز کن
دانه دل را سپند شعله آواز کن
از ته دل چون سحر برکش نوای ساده ای
نقش بر بال تذروان چنگل شهباز کن
سهل باشد پرده قانون خود را ساختن
می توانی، طالع ناساز ما را ساز کن
ناقه را ذوق حدی (بر) دارد از دل فکر بار
زیر بار غم منه دل را، حدی آغاز کن
در رکاب برق دارد پای، فیض صبحگاه
ای کم از شبنم، درین گلزار چشمی باز کن
زیر کوه آهنین منت صیقل مرو
خانه آیینه دل را به می پرداز کن
ناخنی بر پرده های چنگ خواب آلود زن
عیش های شب پریشان گشته را آواز کن
غنچه باغ خموشی ایمن است از برگریز
لب ببند از گفتگو، خون در دل غماز کن
ماه صائب از نیاز خویش دایم زردروست
بی نیازی شیوه خود کن، به عالم ناز کن
این جواب آن که می گوید حکیم غزنوی
پادشاه امروز گشتی در جهان آواز کن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در صبحگاه از نوازنده میخواهد ساز صبوحی را کوک کند و با نغمهای از ته دل، غم را از دلها بزداید و بخت ناساز را سازگار کند. سپس به غنیمت شمردن فیض کوتاه سحر، صاف کردن دل با شراب، خاموشی و رازداری و بینیازی از خلق اندرز میدهد. در پایان تصریح میکند که این غزل در جواب غزلی از سنایی سروده شده است.
هوش مصنوعی: ای نوازنده، صبح شده است؛ ساز قانون را برای شراب صبحگاهی کوک کن و دانهٔ دل ما را مانند اسپند بر آتش آوازت بینداز تا بسوزد و به جوش آید.
هوش مصنوعی: مانند سحر، از ته دل نغمهای بیپیرایه سر بده. چنان بنواز که چنگال شاهباز همچون نقشی بر بال قرقاولان بماند و بیاثر شود؛ یعنی آوازت قدرت ستمگر را از کار بیندازد.
هوش مصنوعی: کوک کردن پردهٔ ساز خودت کار آسانی است. اگر توانایی داری، بخت ناسازگار ما را سازگار کن.
هوش مصنوعی: شور آواز حُدی اندیشهٔ سنگینی بار را از دل شتر میبرد. پس دل را زیر بار غم رها نکن و حدی بخوان تا سبک شود.
هوش مصنوعی: فیض صبحگاهی مانند برق شتابان است و زود میگذرد. ای کسی که از شبنم هم کمتری، در این گلزار چشمی بگشا و از آن بهره بگیر.
هوش مصنوعی: بار منت صیقلگر را که چون کوهی آهنین سنگین است بر دوش نگیر. آینهٔ دل را با شراب صاف و روشن کن.
هوش مصنوعی: بر پردههای چنگ خوابآلود زخمهای بزن و خوشیهای شب را که پراکنده شدهاند، با نغمهات دوباره فرا بخوان.
هوش مصنوعی: غنچهای که در باغ خاموشی است از خزان در امان میماند. پس از گفتگو لب ببند و دل رازفاشکن را به خون بنشان تا رازت را نگه دارد.
هوش مصنوعی: ای صائب، ماه به سبب نیاز و وابستگیاش همیشه زردروی و شرمنده است. تو بینیازی را روش خود کن و بر جهان ناز بفروش.
هوش مصنوعی: این غزل پاسخی است به غزل سنایی، حکیم غزنوی، که گفته است: امروز در جهان پادشاه شدی، پس آواز سر کن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بند ترکش یک زمان ای ترک زیبا باز کن
با رهی یک دم بساز و خرمی را ساز کن
جامهٔ جنگ از سر خود برکش و خوش طبع باش
خانهٔ لهو و طرب را یک زمان در باز کن
چند گه در رزم شه پرواز کردی گرد خصم
[...]
فتح می آید در دهلیز دولت باز کن
بارگاه فخر خود با آسمان همراز کن
کوس نصرت کوب و چرم طبل اگر سوده شود
تیغ برکش پوست از سرهای دشمن ساز کن
بندبند فاجران گر فی المثل از آهن است
[...]
نو بهار است ای صنم، عیش بهار آغاز کن
ساخت برگ گل صبا، برگ صبوحی ساز کن
غنچه مستور در بستان ورق را باز کرد
عارفا از نام مستوری ورق را باز کن
گر شرابی میخوری، با نرگس مخمور خور
[...]
بهر معنی های رنگین لفظ را پرداز کن
باده شیراز را در شیشه شیراز کن
بوی گل در غنچه سربسته ایمن از صباست
لب ببند از گفتگو، خون در دل غماز کن
آبرو را در عوض دریادلان گوهر دهند
[...]
دیده چون شبنم، برین گلزار عبرت باز کن
گریه بر انجام کار خویشتن آغاز کن
چشم رفت و،گوش رفت و، عقل رفت و،هوش رفت
ای دل آمد آمد مرگست، چشمی باز کن!
استخوانت گشت چون نی، ناله یی از دل بر آر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.