نیست آسان خون نعمتهای الوان ریختن
برگریزان مکافات است دندان ریختن
سالها گل در گریبان ریختی چون نوبهار
مدتی هم اشک میباید به دامان ریختن
چشمهٔ خورشید را شبنم نیندازد ز جوش
چند آب سرد بر خون شهیدان ریختن؟
تلخی منت حلاوت میبرد از شهد جان
آبرو نتوان برای آب حیوان ریختن
با سبکروحان به سر بر، تا توانی همچو گل
در کنار دشمن خود خرده جان ریختن
میتواند بلبل ما از غبار بال و پر
در گریبان خزان رنگ گلستان ریختن
بر سر شورست اشکم، نوح تردستی کجاست
تا ز چشمم یاد گیرد رنگ طوفان ریختن
آنقدر موج حلاوت زد دهان او که مور
میتواند قندها از شیرهٔ جان ریختن
حسن را صائب گزیر از دودمان زلف نیست
شمعِ عالمسوز را بیرشته نتوان ریختن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با این پند آغاز میشود که هر کامجویی تاوانی دارد؛ ریختن دندان کیفر خوردن نعمتهاست و پس از شادی باید اشک ریخت. سپس از نکوهش منتکشیدن و آبروریزی، و از بخشندگی حتی با دشمن سخن میگوید. در بیتهای پایانی به شور اشک عاشق، شیرینی دهان معشوق و پیوند ناگسستنی حسن با زلف میپردازد که مانند پیوند شمع با فتیله است.
هوش مصنوعی: خوردن و جویدن نعمتهای رنگارنگ کار بیهزینهای نیست. ریختن دندانها در پیری مانند برگریزان پاییز، کیفر و تاوان همان شکمپرستی است.
هوش مصنوعی: سالها مانند بهار گل در گریبان ریختی و کام گرفتی. اکنون باید مدتی هم اشک بر دامن بریزی و تاوان آن شادیها را بدهی.
هوش مصنوعی: شبنم نمیتواند جوشش چشمهٔ خورشید را فرو بنشاند. پس تا کی میخواهی بر خون جوشان شهیدان آب سرد بریزی؟ آرام کردن این شور بیهوده است.
هوش مصنوعی: تلخی منتکشیدن شیرینی جان را از میان میبرد. حتی برای به دست آوردن آب حیات هم نباید آبروی خود را بریخت.
هوش مصنوعی: عمر خود را با سبکروحان و وارستگان بگذران. تا میتوانی مانند گل که زرِ خود را میپراکند، حتی در دامن دشمن هم ذرههای جانت را نثار کن.
هوش مصنوعی: بلبلِ عاشق ما میتواند با گرد و غبار بال و پرش، رنگ گلستان را در گریبان خزان بریزد. یعنی شور عاشق حتی در پاییز هم بهار پدید میآورد.
هوش مصنوعی: اشک من شوریده و پرجوش است. نوحِ چیرهدستی کجاست تا از چشم من شیوهٔ طوفانبهپاکردن را بیاموزد؟
هوش مصنوعی: دهان معشوق چنان موج شیرینی برانگیخت که مورچه هم میتواند از شیرهٔ جان خود قند بریزد.
هوش مصنوعی: ای صائب، زیبایی از دودمان زلف ناگزیر است، همانگونه که شمع عالمسوز را بیفتیله نمیتوان ریخت. زلف سیاه برای حسن مانند فتیله برای شمع است. «دودمان» هم به معنای خاندان است و هم به دود اشاره دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
اشک حسرت در عذار ما غریبان ریختن
هیچ کم نبود ز خون صد مسلمان ریختن
جان فدای قاتلی کز حیرت نظارهاش
زخم ما را شد فرامش خون به دامان ریختن
نیم بسمل میطپم در خاک و خون ز آن رو هست
[...]
نیست آسان خون نعمتهای الوان ریختن
برگریزان مکافات است دندان ریختن!
برگ ریزانست، رنگ از روی پیران ریختن
گریه حسرت بود بر عمر، دندان ریختن
نیست از ذکر زبانی جان ودل را هیچ فیض
باده بیهوشت نسازد، از گریبان ریختن
روزی هر کس مقدر گشته از کشت کرم
[...]
سجدهٔ خواریست آب رو پی نان ریختن
این عرق را بیجبین بر خاک نتوان ریختن
بهر یک شبنم درین گلشن نفسها سوخت صبح
سهل کاری نیست رنگ چشم گریان ریختن
گرد آثار تعین خجلت آزادگیست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.