امشب به آه سرد ره خواب میزدم
در کوی یار، سیر چو مهتاب میزدم
در جام دیده پاره دل میگداختم
جولانگه خیال ترا آب میزدم
مژگان به هم رساندنم از بیغمی نبود
هر لحظه نیشتر به رگ خواب میزدم
فکر دهان تنگ توام داشت در میان
تا صبح بیپیاله می ناب میزدم
چون موج، سینه بر دل دریای پرخطر
از اشتیاق گوهر نایاب میزدم
تا صبح بود صحبت من گرم با خیال
بر یاد شمع سینه به مهتاب میزدم
از شغل گریه مطلب دیگر نداشتم
آبی به روی بخت گرانخواب میزدم
سنگ از تپیدن دل بیتاب خویشتن
تا صبحدم به سینه محراب میزدم
میشد چو نقطه دایره حیرتم وسیع
چندان که سیر و دور چو گرداب میزدم
از ضعف اگرچه بال پریدن نداشت چشم
فال مراد دیدن احباب میزدم
صائب نبود بیسببی اضطراب من
دامن به آتش دل بیتاب میزدم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر شبی را وصف میکند که از عشق یار تا صبح بیدار ماند و خواب را از خود راند. در این شبزندهداری با خیال یار سرگرم بود، اشک ریخت، از شوق وصال خود را به خطر زد و به امید دیدار فال گرفت. در پایان میگوید این بیقراری بیسبب نبود، زیرا خودش آتش دل بیتاب را دامن میزد.
هوش مصنوعی: دیشب با آه سرد خود راه خواب را میبستم و بیدار میماندم و مانند مهتاب در کوی یار گردش میکردم.
هوش مصنوعی: پارههای دلم را در جام چشم ذوب میکردم و با اشک، میدان جولان خیال تو را آبپاشی میکردم تا آماده و پاکیزه باشد.
هوش مصنوعی: اگر مژههایم را بر هم مینهادم از آسودگی و بیغمی نبود؛ بلکه با هر بار بستن مژه، گویی نیشتری به رگ خواب میزدم و آن را میکشتم.
هوش مصنوعی: اندیشهٔ دهان تنگ تو مرا در بر گرفته بود و از سرمستی آن تا صبح بیپیاله شراب ناب مینوشیدم.
هوش مصنوعی: مانند موج، از شوق رسیدن به گوهر کمیاب (یار) سینه به دل دریای پرخطر میزدم و خطر را به جان میخریدم.
هوش مصنوعی: تا صبح با خیال یار گرم گفتوگو بودم و به یاد شمع (چهرهٔ یار) خود را به مهتاب میزدم و با آن سر میکردم.
هوش مصنوعی: از گریستن مقصودی جز این نداشتم که بر روی بخت سنگینخوابم آب بپاشم تا بیدار شود.
هوش مصنوعی: از بیقراری و تپش دل، تا سپیدهدم سنگ بر سینهٔ محراب میکوفتم؛ یعنی چنان ناآرام بودم که حتی محراب را به سینهزنی واداشتم.
هوش مصنوعی: هرچه مانند گرداب بیشتر دور خود میچرخیدم، دایرهٔ حیرتم مانند نقطهای که به دایره بدل شود گستردهتر میشد.
هوش مصنوعی: گرچه چشمم از ناتوانی توان پرواز و دیدن نداشت، باز به امید دیدار دوستان فال میزدم.
هوش مصنوعی: صائب، بیقراری من بیدلیل نبود؛ من خود با دامن، آتش دل بیتابم را باد میزدم و شعلهورتر میکردم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دیشب به سیل اشک ره خواب میزدم
نقشی به یاد خط تو بر آب میزدم
ابروی یار در نظر و خرقه سوخته
جامی به یاد گوشه محراب میزدم
هر مرغ فکر کز سر شاخ سخن بجست
[...]
با یاد نرگست، چو می ناب میزدم
پیمانه را به گوشهٔ محراب میزدم
آن کبک مستم از می مشرب که عمرها
در چنگل عقاب، شکر خواب میزدم
آن بلبلم که از اثر رنگ و بوی عشق
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.