گنجور

غزل شمارهٔ ۵۷۶۳

 
صائب تبریزی
صائب تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات
 

پیام دوست ز باد بهار می شنوم

ز چاک سینه گل بوی یار می شنوم

جنون من چه عجب گر یکی هزار شود؟

که وصف گل ز زبان هزار می شنوم

هزار نکته سربسته بی میانجی حرف

ز غنچه دهن تنگ یار می شنوم

ازان ز سیر چمن می برم ز خود پیوند

که ذکر اره ز هر شاخسار می شنوم

چه آتش است که در مغز خاک افتاده است؟

که العطش ز لب جویبار می شنوم

مرا چو تیشه فرهاد می خراشد دل

صدای کبک اگر از کوهسار می شنوم

شکایتی است که مردم زیکدگر دارند

حکایتی که درین روزگار می شنوم

گذشت از دل گرم که خط مشکینت؟

که بوی سوختگی زان غبار می شنوم

مباد نقش کسی بدنشین شود یارب

میان بحرم و طعن کنار می شنوم

به گوش، پنبه سیماب می نهم صائب

زهر که حرف دل بیقرار می شنوم



🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

🎜 معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

📷 پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، 📖 راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

گنجور را در اینستاگرام دنبال کنید.