من آن نیم که به گلشن به اختیار روم
مگر زبیخبریها به بوی یار روم
به آب و رنگ مرا نوبهار نفریبد
به ذوق داغ مگر سوی لاله زار روم
دلم گرفت ازین سایه های پا به رکاب
به زیر سایه آن سرو پایدار روم
خمار موجه من از کنار افزون شد
بغل گشاده به دریای بیکنار روم
ز اشتیاق همان حلقه برون درم
اگر به خلوت آغوش آن نگار روم
دل رمیده من آن زمان بجا آید
که همچو شانه در آن زلف تابدار روم
مرا ازآن سفر بیخودی خوش آمده است
که رفته رفته ازین راه سوی یار روم
چنان فتاده ام از پا که وقت بیهوشی
به دست و دوش نسیم سحر ز کار روم
به خاکساری خود چون غبار از آن شادم
که در رکاب تو ای نازنین سوار روم
اگر چه صید زبونم، ولی مروت نیست
که تشنه از لب آن تیغ آبدار روم
ز ظلمت شب هستی مگر برون صائب
به روشنایی آن آتشین عذار روم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر میگوید جاذبههای گذرای جهان، مانند گلشن و بهار و سایههای ناپایدار، او را نمیفریبند و تنها بوی یار و داغ عشق او را به حرکت درمیآورند. او همچون موجی است که از ساحل محدود به دریای بیکران روی میآورد و اشتیاقش حتی در وصال هم آرام نمیگیرد. با ستایش بیخودی، خاکساری و کشته شدن به تیغ معشوق، سرانجام رهایی از تاریکی هستی را در پرتو چهرهٔ آتشین یار میجوید.
هوش مصنوعی: من کسی نیستم که به میل خودم به باغ و گلزار بروم؛ مگر آنکه از سر بیخبری و بیخودی، به دنبال بوی یار به آنجا کشیده شوم.
هوش مصنوعی: طراوت و رنگارنگی بهار مرا فریب نمیدهد. اگر به لالهزار بروم، برای لذت دیدن داغ لاله است که با داغ دل من همانند است.
هوش مصنوعی: دلم از این سایههای ناپایدار که هر لحظه آمادهٔ رفتناند به تنگ آمده است. میخواهم به زیر سایهٔ آن سرو پایدار، یعنی قامت یار، بروم.
هوش مصنوعی: مانند موجی هستم که ساحل و آغوش محدود تشنگی و خمارش را بیشتر کرده است. پس با آغوش باز به سوی دریای بیکرانه میروم. «کنار» هم به معنای ساحل است و هم به معنای آغوش.
هوش مصنوعی: اشتیاقم چنان است که حتی اگر به خلوت آغوش آن زیبارو هم راه یابم، باز مانند حلقهٔ بیرون در، مشتاق و بیرونماندهام.
هوش مصنوعی: دل گریخته و آشفتهٔ من تنها وقتی آرام میگیرد و به جای خود بازمیگردد که مانند شانه در آن زلف پیچدرپیچ فرو روم.
هوش مصنوعی: سفرِ بیخودی را از آن رو دوست دارم که از این راه، آهستهآهسته به سوی یار میروم.
هوش مصنوعی: چنان ناتوان و از پا افتادهام که در هنگام بیهوشی، با یک دستوشانه زدن نسیم سحر هم از کار میافتم.
هوش مصنوعی: مانند غبار، از خاکساری و فروتنی خود خشنودم، زیرا به این سبب میتوانم در رکاب تو، ای سوار نازنین، همراهت بروم.
هوش مصنوعی: هرچند صیدی ناتوان و حقیرم، از جوانمردی به دور است که از لبهٔ آن شمشیر آبدار تشنه بازگردم؛ یعنی سزاوار است که با تیغ تو کشته شوم.
هوش مصنوعی: صائب خطاب به خود میگوید: شاید تنها با روشنی چهرهٔ آتشین آن یار بتوانم از تاریکی شب هستی بیرون بروم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به غم فرونروم باز سوی یار روم
در آن بهشت و گلستان و سبزه زار روم
ز برگ ریز خزان فراق سیر شدم
به گلشن ابد و سرو پایدار روم
من از شمار بشر نیستم وداع وداع
[...]
کجاست جذبه عشقی که بر کنار روم
به گوشه ای بنشینم به فکر یار روم
مرا ز باد مخالف چو موج پروا نیست
میان گشاده به دریای بیکنار روم
فضای چرخ مقام نفس کشیدن نیست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.