ز فکر پوچ درین شوره زار بی حاصل
عنان گسسته تر از موجه سیراب شدم
تو از نظاره رخسار خود مشو غافل
که من ز هوش ز نظاره نقاب شدم
ز پشت پا که براین خاکدان زدم صائب
به یک نفس چو مسیح آسمان رکاب شدم
درین ریاض چو شبنم اگر چه آب شدم
خوشم که محو تماشای آفتاب شدم
عجب که صبح قیامت مرا کند بیدار
که از نظاره آن چشم مست خواب شدم
امید گنج گهر آب در گلم دارد
ز ترکتاز محبت اگر خراب شدم
ز پیچ و تاب اگر رشته می شود کوتاه
یکی هزار من از مشق پیچ و تاب شدم
وبال دامن گل نیست خون بلبل من
که من به شعله آواز خود کباب شدم
به سیر چشمی من گوهری نداشت محیط
ز چشم شور تهی چشم چون حباب شدم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه و عارفانه حالِ عاشقی را بیان میکند که در عشق فانی شده و این فنا را مایهٔ خرسندی میداند. او مانند شبنمی است که در آفتاب محو میشود، یا مانند بلبلی که با آوازِ خود میسوزد. ویرانی و پیچوتابِ عشق را سببِ افزونی و امیدِ گنج میشمارد. با پشت پا زدن به دنیا و قناعتی چون قناعتِ حباب، خود را به مقامی آسمانی، مانند مسیح، رسیده میبیند.
هوش مصنوعی: در این شورهزارِ بیثمرِ دنیا، با اندیشههای پوچ و بیهوده، از موجِ سراب هم بیمهارتر و سرگردانتر شدم. موجِ سراب در شورهزار بیهدف میدود و حاصلی ندارد.
هوش مصنوعی: خطاب به معشوق است: تو مراقب باش که با تماشای چهرهٔ خودت از خود بیخود نشوی، زیرا من تنها با دیدنِ نقابِ تو از هوش رفتم. وقتی دیدنِ نقاب چنین میکند، دیدنِ خودِ چهره چه خواهد کرد.
هوش مصنوعی: صائب، از وقتی به این دنیای خاکی پشت پا زدم و آن را رها کردم، در یک دم مانند مسیح به آسمان رفتم و همراه و همرکابِ آسمان شدم.
هوش مصنوعی: در این باغِ جهان، هرچند مانند شبنم آب شدم و از میان رفتم، خشنودم که در تماشای خورشید محو شدم. شبنم با تابیدنِ آفتاب ناپدید میشود و عاشق نیز در تماشای جمالِ معشوق فانی میشود.
هوش مصنوعی: بعید است که حتی صبحِ قیامت هم بتواند مرا بیدار کند، زیرا با نگاه کردن به آن چشمِ مست، چنان به خوابِ بیخودی رفتم.
هوش مصنوعی: اگر از تاختوتازِ عشق ویران شدم، امیدِ یافتنِ گنجِ گوهر مرا سرزنده و امیدوار نگه میدارد. گنج را در ویرانهها مییابند و ویرانیِ عاشق هم نویدِ گنجِ معنوی است.
هوش مصنوعی: اگرچه نخ از تابیدن و پیچیدن کوتاه میشود، من از تمرینِ پیچوتاب و رنج هزار برابر شدم. رنج و بیقراریِ عشق از من نکاست و بر من افزود.
هوش مصنوعی: خونِ من که بلبلم بر گردنِ گل نیست و گل گناهی ندارد، زیرا من با شعلهٔ آوازِ خودم سوختم و کباب شدم. ناله و سوزِ خودِ عاشق او را از پا درآورده است.
هوش مصنوعی: دریا گوهری نداشت که با بینیازی و قناعتِ من برابری کند. از چشمِ تنگ و آزمندِ دیگران، مانند حباب چشمم از هر طمعی خالی شد. چشمِ حباب تهی است و تهیچشمی در اینجا نشانهٔ بینیازی است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به کوی عشق سحر بیخود از شراب شدم
سراغ گنج غمت داشتم خراب شدم
چو ذره بودم اگر در هوای مهر رخت
ولی ز پرتو عشق تو آفتاب شدم
دو روز زورق هستی به بحر غم راندم
[...]
چو پای بست ولای ابوتراب شدم
به دوزخ ابدی ایمن و از عذاب شدم
به رغم چشم تو بیپا من از شراب شدم
خدا خراب کند خانهات خراب شدم
فروخت خرقه و شیخ آب آتشین میخواست
میان میکده من از خجالت آب شدم
ز دست هجر تو لبریزِ گریهام چه کنم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.