به قلب عشق میتازد دل زاری که من دارم
زبانبازی به آتش میکند خاری که من دارم
که آرد ریشه کفر از دل سنگین من بیرون
که محکم چون سلیمانی است ز ناری که من دارم
ندانم سنگ از دست کدامین طفل بستانم
که دارد در جنون آدینهبازاری که من دارم
ز صد دامن گل بیخار در چشم بود خوشتر
ز روی نو خط او در جگرخاری که من دارم
خورد چون شربت عناب خود بیگناهان را
ز بیباکی نظر بر چشم بیماری که من دارم
به سیم قلب از اخوان نگیرد ماه کنعان را
که دارد از عزیزان این خریداری که من دارم
نفس در سینه خورشید عالمتاب میسوزد
درین گلشن چو شبنم چشم بیداری که من دارم
کند گر در نوازش کارفرما کو تهی با من
ز ذوق کار مزدش میرسد کاری که من دارم
سبک کرده است در میزان من سد سکندر را
به پیش روی خود از جسم دیواری که من دارم
تماشای بهشت از خانهام بیرون نمیآرد
ز داغ آتشین در سینه گلزاری که من دارم
به درمان میتوان تخفیف دادن درد را صائب
عجب دردی است بیدرمان، پرستاری که من دارم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل توصیف حال عاشقی است که با دل ناتوان بیپروا به عشق میتازد و کفر و دیوانگی عاشقانهاش ریشهدار و پرآوازه است. او خار عشق و داغهای سینه را از گل و بهشت خوشتر میداند، لذت عشق را مزد کار خود میشمارد و تن را بزرگترین حجاب میان خود و معشوق میبیند. در بیت پایانی نکته این است که پرستار و درمانگر عاشق، یعنی معشوق، خود دردی بیدرمان است.
هوش مصنوعی: دل نالان و ناتوان من با گستاخی به قلبِ سپاه عشق حمله میبرد. خارِ ناچیزِ وجود من با آتش زبانبازی و همآوردی میکند؛ یعنی من با همهٔ ضعف، بیپروا به استقبال سوختن در عشق میروم.
هوش مصنوعی: چه کسی میتواند ریشهٔ کفر را از دل سنگمانند من بیرون آورد؟ زنّاری که من بستهام مانند رگههای سنگ سلیمانی محکم و جداناشدنی است. مقصود کفرِ عاشقانه و دلبستگی ریشهدار شاعر است.
هوش مصنوعی: نمیدانم سنگ را از دست کدام کودک بگیرم، زیرا دیوانگی من چنان شهرت یافته که مانند بازار روز جمعه شلوغ است و کودکان بسیاری به من سنگ میزنند.
هوش مصنوعی: خاری که از چهرهٔ تازهخطآوردهٔ معشوق در جگرم نشسته است، به چشم من از صد دامن گل بیخار خوشایندتر است.
هوش مصنوعی: به چشم بیمارگونهٔ معشوق من بنگر که از بیباکی، بیگناهان را مانند شربت عناب خود مینوشد. شربت عناب داروی بیمار است و این چشم «بیمار» خون عاشقان را بهجای آن مینوشد.
هوش مصنوعی: خریداری که من هستم، یوسف را با سکهٔ تقلبی و بهای ناچیز از برادرانش نمیخرد، بلکه دل خود را بها میدهد. کدامیک از عزیزان (و حتی عزیز مصر) چنین خریداریای دارد؟
هوش مصنوعی: در این گلشنِ جهان، چشم بیدار من که مانند شبنم همیشه به خورشید نگران است، چنان است که نفس را در سینهٔ خورشیدِ جهانتاب از رشک میسوزاند.
هوش مصنوعی: اگر کارفرما در نواختن و مزد دادن به من کوتاهی کند، کار من مزدش را از لذت خود کار میگیرد؛ یعنی عشقورزی خود پاداش خویش است.
هوش مصنوعی: دیوار تنی که در برابر روی خود دارم و میان من و معشوق حائل است، در ترازوی من سد اسکندر را سبک و ناچیز کرده است؛ یعنی تن بزرگترین مانع من است.
هوش مصنوعی: گلزاری که از داغهای آتشین عشق در سینه دارم چنان است که حتی تماشای بهشت هم مرا از خانهام بیرون نمیکشد.
هوش مصنوعی: صائب، هر دردی را با درمان میتوان سبک کرد؛ اما پرستاری که من دارم خود دردی شگفت و بیدرمان است، یعنی همان کسی که باید درمانم کند مایهٔ درد من است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به قلب عشق میتازد دل زاری که من دارم
زبانبازی به آتش میکند خاری که من دارم
نداند رسم یاری بیوفا یاری که من دارم
به آزار دلم کوشد دلآزاری که من دارم
وگر دل را به صد خواری رهانم از گرفتاری
دلآزاری دگر جوید دِلِ زاری که من دارم
به خاک من نیفتد سایهٔ سرو بلند او
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.