نه بهر آب از سوز دل بیتاب می گردم
که چون تبخال من از تشنگی سیراب می گردم
سفیدی کرد چشمم را کف دریای نومیدی
همان من در تلاش گوهر نایاب می گردم
پر از گوهر کنم گر چون صدف دامان سایل را
همان چون ابرنیسان از خجالت آب می گردم
چه حاصل کز درازی رشته عمرم شود افزون
چو من از بیقراری خرج پیچ و تاب می گردم
جواب خشک می گوید به رویم ابر دریا دل
چو گوهر گرچه از یک قطره من سیراب می گردم
همان مشت خس و خاری است از گردش مرا حاصل
به گرد خویشتن چندان که چون گرداب می گردم
به صد جانب برد دل در نمازم از پریشانی
به رنگ سبحه من سرگشته در محراب می گردم
ندارد نفس کافر در مقام فیض دست از من
گران از خواب غفلت بیش در محراب می گردم
شبستان جهان را گرچه روشن از بیان دارم
همان چون شمع صائب از خجالت آب می گردم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شکوهای دربارهٔ بیقراری و بیحاصلی تکاپوی شاعر است: او با وجود ناامیدی هنوز در طلب گوهر نایاب است، اما گردش و جستوجویش مانند گرداب جز خس و خار حاصلی ندارد. از سوی دیگر، شرم و فروتنی را نشان میدهد که حتی پس از بخشش یا سخن روشنگر از خجالت آب میشود. در میانه، پریشانی دل در نماز و چیرگی نفس در محراب را نیز بازگو میکند.
هوش مصنوعی: اگر از سوز دل بیقرارم، برای یافتن آب نیست؛ چون مانند تبخال که از تشنگی پدید میآید و پر از آب است، من از خود تشنگی سیراب میشوم. یعنی سوز و عطش برای من خود مایهٔ سیری است.
هوش مصنوعی: کف دریای ناامیدی چشمانم را سفید و نابینا کرده است، با این همه هنوز در جستوجوی گوهری کمیاب و نایاب میگردم.
هوش مصنوعی: اگر مانند صدف دامن خواهنده را پر از گوهر کنم، باز هم مانند ابر بهاری از شرمندگی آب میشوم و عرق شرم میریزم؛ یعنی بخشش خود را ناچیز میشمارم.
هوش مصنوعی: بلند شدن رشتهٔ عمرم چه سودی دارد، وقتی از بیقراری همهٔ آن را در پیچ و تاب و اضطراب صرف میکنم؟
هوش مصنوعی: ابرِ دریادل و بخشنده به من پاسخ خشک و ناامیدکننده میدهد، هرچند من مانند گوهر با تنها یک قطره سیراب میشوم و خواستهام اندک است.
هوش مصنوعی: هرچقدر مانند گرداب به دور خود میچرخم، از این گردش جز مشتی خس و خار بهرهای ندارم؛ یعنی تکاپوی بیهودهام حاصلی ندارد.
هوش مصنوعی: در نماز، پریشانی دلم را به صد سو میبرد و حضور ندارم؛ مانند دانههای تسبیح در محراب سرگردان میچرخم.
هوش مصنوعی: نفس کافرکیش حتی در جایگاه فیض و عبادت هم مرا رها نمیکند؛ چنانکه در محراب بیش از هر جا از خواب غفلت سنگین و گرفتار میشوم.
هوش مصنوعی: صائب میگوید هرچند شبستان جهان را با سخن خود روشن کردهام، باز هم مانند شمع از شرمندگی آب میشوم و میگدازم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چو شمع از انفعال آگهی بیتاب میگردم
به صیقل میرسد آیینه و من آب میگردم
حیا چون موج گوهر شوخی از سازم نمیخواهد
اگر رنگم در گردش زند بیتاب میگردم
ندانم درد دل جوشیدهام یا نیش فصادم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.