ما دماغ خشک را از باده گلشن کردهایم
بارها این شمع را از آب روشن کردهایم
هرکه را دیدیم دارد حاصلی از عمر و ما
عقده مشکل به جای دانه خرمن کردهایم
دیگران را دست بر دل نه، که ما سوداییان
با دل سرگشته عادت چون فلاخن کردهایم
رتبه ما خاکساران را به چشم کم مبین
خاکها ز افتادگی در چشم دشمن کردهایم
جوهر شمشیر را در پیچ و تاب آورده است
جامه فتحی که ما از زخم بر تن کردهایم
حسن گل عالمفروز از شعله آواز ماست
این نهال خشک را ما نخل ایمن کردهایم
بخیه را چون محرم زخم نهان خود کنیم؟
ما که از غیرت نمک در چشم سوزن کردهایم
چون نسازد ذوق صید ما قفس را سینهچاک؟
بیضه را چون خلوت خلوت فانوس روشن کردهایم
از فروغ داغ ما چشم سمندر خیره است
ما چراغ خود ز روی گرم روشن کردهایم
صائب از گوش گران باغبانان فارغیم
ما که از افکار رنگین طرح گلشن کردهایم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از زبان «ما» تواناییهای شگفت عاشق و شاعر را برمیشمارد: روشن کردن شمع با آب، خرمن کردن گرهها، پیروزی با افتادگی و زخم، و فروزان کردن نهال خشک با آواز. در میانه بر رازداری و غیرت عاشق تأکید میکند که حتی سوزن را محرم زخم خود نمیکند. در پایان صائب میگوید با اندیشههای رنگین خود باغی ساخته و نیازی به توجه باغبانان ندارد.
هوش مصنوعی: ما مغز خشک و بینشاط خود را با شراب مانند گلستان سرسبز و شاداب کردهایم. بارها این شمعِ وجود را با آب (شراب) روشن کردهایم؛ یعنی کاری ناممکن و متناقض را انجام دادهایم.
هوش مصنوعی: هر کس را دیدیم از عمرش بهره و حاصلی برده است، اما ما به جای دانه، گرههای دشوار را خرمن کردهایم؛ یعنی حاصل عمر ما انبوهی از مشکلات است.
هوش مصنوعی: دست بر دل دیگران بگذار و دلشان را آرام کن، نه دل ما؛ چون ما عاشقان شیدا مانند فلاخن به دل سرگردان و چرخان خود خو گرفتهایم.
هوش مصنوعی: مقام ما فروتنانِ خاکنشین را کوچک مشمار؛ ما با همین افتادگی و فروتنی، خاک در چشم دشمن پاشیده و او را شکست دادهایم.
هوش مصنوعی: جامهٔ پیروزیای که ما از زخمها بر تن کردهایم، جوهر شمشیر را از رشک به پیچ و تاب انداخته است؛ یعنی زخمخوردن ما خود پیروزی ماست.
هوش مصنوعی: زیبایی جهانافروز گل از شعلهٔ آواز و نالهٔ ماست؛ ما این نهال خشک را مانند درخت وادی ایمن (درخت آتشین موسی) فروزان کردهایم.
هوش مصنوعی: چگونه بخیه را محرم و آگاه از زخم پنهان خود کنیم، در حالی که از غیرت در چشم سوزن نمک ریختهایم؟ یعنی نمیگذاریم کسی حتی سوزن از راز زخم ما آگاه شود.
هوش مصنوعی: چگونه شوق شکار ما قفس را سینهچاک نکند، وقتی ما تخم پرنده را مانند خلوت فانوس روشن کردهایم؟ یعنی شور ما از درون تخم هم پیداست و هیچ زندانی تاب آن را ندارد.
هوش مصنوعی: از درخشش داغ عشق ما چشم سمندر که در آتش زندگی میکند خیره مانده است؛ ما چراغ خود را با چهرهٔ گرم و پرشور خویش روشن کردهایم.
هوش مصنوعی: صائب، ما از بیاعتنایی و گوش سنگین باغبانان آسودهایم، زیرا با اندیشههای رنگارنگ خود گلستانی تازه بنا کردهایم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.