گرچه زیر تیغ لنگردار مسکن داشتم
پای چون کوه از گرانسنگی به دامن داشتم
نیل چشم زخم شد سودای مجنون مرا
جای هر سنگی که از اطفال بر تن داشتم
ذوق دلتنگی گریبانگیر شد چون غنچه ام
ورنه برگ عیش چون گل من به دامن داشتم
کاسه دریوزه از روزن نبردم پیش ماه
خانه خود را ز برق آه روشن داشتم
بیخبر نگذشتم از پایی که زخم خار داشت
چشم در دنبال دایم همچو سوزن داشتم
تا چو ماهی بر کنار افتادم از بحر عدم
داغ حسرت گشت هر فلسی که بر تن داشتم
قامت خم برنیاورد از گرانخوابی مرا
پشت خود بر کوه چون سنگ از فلاخن داشتم
برگ کاهی قسمت مور حریص من نشد
از عزیزانی که من امید خرمن داشتم
سرو را آزادیم در پیچ و تاب رشک داشت
گرچه طوق بندگی صائب به گردن داشتم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از حال خود در رنج و عشق سخن میگوید: در زیر بلا پابرجا ماند، از ماه نور گدایی نکرد و خانه را با آه خود روشن داشت، و در پی دردمندان بود. در عین حال از حسرت هستی، غفلت در پیری و بیوفایی عزیزان گله میکند و در پایان، بندگی عشق را مایهٔ آزادگیای میداند که سرو هم بر آن رشک میبرد.
هوش مصنوعی: هرچند زیر شمشیر سنگین و لرزان بلا جا داشتم، از وقار و سنگینی مانند کوه پای خود را در دامن کشیده بودم و آرام و پابرجا ماندم.
هوش مصنوعی: جای سنگهایی که کودکان به من، دیوانهٔ عشق مانند مجنون، زده بودند، بر تنم کبود شد و همین کبودی مانند نیلی شد که برای دفع چشمزخم میزنند و دیوانگیام را از گزند نگه داشت.
هوش مصنوعی: لذت دلتنگی مانند غنچه گریبانم را گرفت و مرا بسته نگه داشت؛ وگرنه من هم مانند گل اسباب شادی را در دامن داشتم.
هوش مصنوعی: از روزن خانه کاسهٔ گدایی پیش ماه نبردم تا از او نور بخواهم؛ خانهٔ خودم را با برق آهم روشن نگه داشتم.
هوش مصنوعی: از پای هیچ خارخوردهای بیخبر نگذشتم؛ مانند سوزن که برای بیرون آوردن خار به کار میرود، همیشه چشمم در پی دردمندان بود.
هوش مصنوعی: از وقتی که مانند ماهی از دریای عدم به ساحل هستی افتادم، هر فلس تنم به داغی از حسرت بدل شد.
هوش مصنوعی: قامت خمیدهام مرا از خواب غفلت بیدار نکرد؛ مانند سنگ فلاخن که پشت به کوه داده باشد، در غفلت و سنگینی آرمیده بودم.
هوش مصنوعی: از عزیزانی که از آنان امید خرمنی داشتم، حتی برگ کاهی هم نصیب مور حریص آرزویم نشد.
هوش مصنوعی: صائب، هرچند طوق بندگی عشق بر گردنم بود، آزادگیام چنان بود که سرو آزاد از رشک آن به پیچ و تاب میافتاد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
از ثبات عشق دایم پا بدامن داشتم
گر چو داغ لاله در آتش نشیمن داشتم
بر زلال خضر اکنون صد تغافل می زنم
منکه چشم از تشنگی بر آب آهن داشتم
هیچگه ذوق طلب از جستجو بازم نداشت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.