اشک را در پردههای چشم تر پیچیدهام
سادهلوحی بین که در کاغذ شرر پیچیدهام
من نه آن نخلم که ننگ بیبری بارآورم
سر ز بیم سنگ طفلان از ثمر پیچیدهام
گرچه مور لاغرم اما شکارم فربه است
رشته بیجانم اما بر گهر پیچیدهام
خودنمایی شیوه من نیست چون طفل سرشک
دود آهم در زوایای جگر پیچیدهام
نیستم چون کعبه در بند لباس عاریت
بید مجنونم که موی خود به سر پیچیدهام
چشم آن دارم که دامان مرا پرگل کند
پای پرخاری که در دامان تر پیچیدهام
گر کشند از سینهام پیکان نگردم با خبر
بس که بر قاصد به تحقیق خبر پیچیدهام
از غرور بینیازی بارها بال هما
بر سر من سایه افکنده است و سر پیچیدهام
شبنمم صائب ولی از قوت بازوی عشق
پنجهٔ خورشید را بر یکدگر پیچیدهام



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «پیچیدهام» توصیف حال گویندهای است که ظاهرش ضعیف و ناچیز است، اما باطنی پربار، رازدار و بینیاز دارد. گوینده با تصویرهایی چون نخل، مورچه، رشته، بید مجنون و شبنم نشان میدهد که بیثمری و پنهانکاریاش انتخاب خودش است و از خودنمایی و بخت و دولت بیزار است. در بیت پایانی ادعا میکند که همین شبنم ناتوان، به نیروی عشق بر خورشید چیره شده است.
هوش مصنوعی: اشکم را در پشت پلکهای خیس پنهان کردهام. ببین چه سادهلوحم که آتش را در کاغذ پیچیدهام؛ اشک هم مانند شرر سرانجام پرده را میسوزاند و آشکار میشود.
هوش مصنوعی: من آن نخلی نیستم که ننگ بیثمری داشته باشد. از ترس سنگ کودکان، خودم از میوه دادن روی گرداندهام؛ پس بیباری من خودخواسته است، نه از ناتوانی.
هوش مصنوعی: هرچند مانند مورچهای لاغر و ناتوانم، شکارم بزرگ و پرارزش است. مانند رشتهای بیجانم، اما به دور مروارید پیچیدهام؛ یعنی ناچیزی من با گوهری گرانبها همراه است.
هوش مصنوعی: خودنمایی مانند اشکِ کودکوار که زود بیرون میریزد، روش من نیست. دود آهم را در گوشههای جگرم نگه داشته و پنهان کردهام.
هوش مصنوعی: مانند کعبه نیستم که به پوشش عاریهای (جامهٔ کعبه) نیاز داشته باشم. مانند بید مجنونم که با موی خودش سرش را پوشانده است؛ یعنی پوشش و آبرویم از خودم است.
هوش مصنوعی: امید دارم پای خارخوردهای که آن را در دامن خیس از اشکم پیچیده و از رفتن بازداشتهام، روزی دامنم را پر از گل کند؛ یعنی گوشهنشینی و رنج سرانجام ثمری خوش دارد.
هوش مصنوعی: چنان سرگرم پرسیدن از پیک و دانستن خبر درست از یار شدهام که اگر پیکان تیر را از سینهام بیرون بکشند، متوجه نمیشوم.
هوش مصنوعی: از سر غرورِ بینیازی، بارها بال هما بر سرم سایه انداخته و من از آن روی گرداندهام؛ یعنی به بخت و دولت و سروری اعتنایی ندارم.
هوش مصنوعی: صائب، من شبنمی ناچیزم، اما با نیروی بازوی عشق پنجهٔ خورشید را پیچانده و بر آن چیره شدهام؛ یعنی عشق به ناتوان نیرویی بیش از قویترین چیزها میدهد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
باز در دل دود آه شعله ور پیچیدهام
دوزخی در تنگنای یک شرر پیچیدهام
کردهام گرداب را فوّارة صد گردباد
بسکه اشک و آه را در یکدگر پیچیدهام
در محبّت معنی بسیار را لفظ کمیست
[...]
کوه صبرم کی ز فرمان تو سر پیچیدهام
پا به دامان تحمل تا کمر پیچیدهام
کی حدیث شکوه میگوید لب اظهار من
من که درد ناوکش را در جگر پیچیدهام
نی همین از خودنمایی پا و سر پیچیدهام
خویش را در جیب صد عیب و هنر پیچیدهام
هرچه با گردون دون دادم همانم باز داد
چون صدا این کوه را من بر کمر پیچیدهام
باطن خود را به ظاهر نیک گردانیدهام
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.