این منم در دست زلف یار را پیچیدهام
در سخن آن شکرینگفتار را پیچیدهام
تن به خوی آتشین لالهرویان دادهام
در حریر شعله این طومار را پیچیدهام
سر اگر خواهند از من بیتامل میدهم
بهر وا کردن من این دستار را پیچیدهام
عاجزم در باز کردنهای آن بند قبا
من که قفل سد در گلزار را پیچیدهام
چون نفس صائب نیاید سرمهآلود از جگر
کمعنان آه آتشبار را پیچیدهام



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل با تکرار ردیف «پیچیدهام» حالتهای گوناگون خود را در عشق بیان میکند: زلف یار را در دست پیچیده، تنش را در آتش خوی زیبارویان سپرده و دستار را فقط برای فدا کردن سر بر سر بسته است. با این همه، او که قفلهای بسیار گشوده، از باز کردن بند قبای معشوق درمانده است. در پایان میگوید چون آه آتشین خود را فروخورده، نفسش گرفته و خاموش از سینه برمیآید.
هوش مصنوعی: این منم که زلف یار را در دست گرفته و به دور دستم پیچیدهام. در گفتوگو نیز آن معشوق شیرینسخن را گیر انداختهام و از جواب درماندهاش کردهام.
هوش مصنوعی: تن خود را به دست خوی تند و آتشین زیبارویانِ لالهچهره سپردهام. گویی این طومارِ وجودم را در پارچهٔ ابریشمینی از شعله پیچیدهام.
هوش مصنوعی: اگر از من سر بخواهند، بیدرنگ میدهم. این دستار را فقط برای آن بر سر پیچیدهام که روزی آن را باز کنم، یعنی همیشه آمادهٔ فدا کردن سرم هستم.
هوش مصنوعی: من که قفلِ صد درِ گلزار را پیچانده و گشودهام، از باز کردن بند قبای معشوق ناتوانم.
هوش مصنوعی: ای صائب، چرا نَفَسم از جگر گرفته و خاموش بیرون نیاید؟ من عنانِ آهِ آتشبارم را پس کشیده و آن را در سینه نگه داشتهام. سرمهآلود بودن نفس کنایه از خاموشی و گرفتگی صداست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.