از بیقراری دل اندوهگین خویش
خجلت کشم همیشه ز پهلونشین خویش
در وادیی که روبه قفا می روند خلق
در قعر چاهم از نظر دوربین خویش
ای وای اگر مرا نکند آب،انفعال
زین تخمها که کاشته ام در زمین خویش
آن خرمنم که خوشه اشک است حاصلم
از جیب و دامن تهی خوشه چین خویش
یوسف به سیم قلب فروشی ز عقل نیست
ما صلح کرده ایم زدنیا به دین خویش
یک نقش بیش نیست نگین را و لعل او
دارد هزار رنگ سخن درنگین خویش
از بس گرفته است مرا در میان گناه
از شرم ننگرم به یسار و یمین خویش
دایم به خون گرم شفق غوطه می خورم
چون صبح صادق از نفس راستین خویش
چون شبنم است بستر و بالین من ز گل
در خارزار، از نظر پاک بین خویش
گرد یتیمی گهر پاک من شود
گرد از دلی که بسترم از آستین خویش
چون گل فریب خنده شادی نمی خوریم
نقش مراد ماست ز چین جبین خویش
صید مراد ازوست که درصید گاه عشق
گردد تمام چشم وبود درکمین خویش
صائب ز هر که هست به کردار کمترم
در گفتگو اگر چه ندارم قرین خویش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل از بیقراری دل، شرم گناه و نابخردی خود در فروختن دین به دنیا سخن میگوید. در برابر، پاکبینی، راستگویی و دوری از فریب شادی ظاهری را میستاید و کامیابی را در هوشیاری و مراقبت از خویش میداند. در پایان فروتنانه اعتراف میکند که در سخن بیهمتاست، اما در کردار از همه کمتر است.
هوش مصنوعی: به سبب بیقراری دل غمگینم، همیشه از کسی که کنارم نشسته شرمندهام؛ چون آشوب دلم او را هم میآزارد.
هوش مصنوعی: در راهی که مردم با سر به عقببرگشته پیش میروند و فرجام را نمیبینند، من به سبب دوراندیشیام گویی در ته چاه گرفتارم؛ آیندهنگری مرا در این جهان به رنج و ناکامی انداخته است.
هوش مصنوعی: وای بر من اگر شرمساری مرا آب نکند و از میان نبرد، به سبب تخمهای کردار بدی که در زمین وجود خود کاشتهام.
هوش مصنوعی: من خرمنی هستم که حاصلم تنها خوشهٔ اشک است، زیرا دامن و گریبان خوشهچین من خالی مانده و از من بهرهای نبرده است.
هوش مصنوعی: فروختن یوسف به سکهٔ قلب از خرد به دور است؛ ما دین گرانبهای خود را در برابر دنیای بیارزش واگذاشتهایم و این کاری نابخردانه است.
هوش مصنوعی: نگین انگشتری جز یک نقش ندارد، اما لعل لب معشوق در نگین خود هزار رنگ سخن دارد.
هوش مصنوعی: گناه چنان مرا از هر سو در میان گرفته است که از شرم به چپ و راست خود نگاه نمیکنم.
هوش مصنوعی: همچون صبح صادق، به سبب نفس راست خود همیشه در خون گرم شفق غوطهورم؛ یعنی راستگویی مرا پیوسته به خوندل و رنج میکشاند.
هوش مصنوعی: مانند شبنم، حتی در خارستان به سبب نگاه پاکبینم بستر و بالینم از گل است؛ پاکبینی سختی را بر من آسان میکند.
هوش مصنوعی: گردی که با آستین از دل دیگران میزدایم، برای گوهر پاک من همچون گرد یتیمی است و بر ارزش و یگانگی آن میافزاید.
هوش مصنوعی: ما مانند گل فریب خندهٔ شادی را نمیخوریم؛ کامیابی ما در چین پیشانی و اندوه خودمان است.
هوش مصنوعی: کامیابی از آن کسی است که در شکارگاه عشق سراپا چشم شود و همواره بر خویشتن مراقب و در کمین نفس خود باشد.
هوش مصنوعی: صائب، هرچند در سخنوری همتایی ندارم، در کردار از هر کسی کمترم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
از یاد برده ام روش مهر و کین خویش
نسیان نشانده ام به یسار و یمین خویش
رفتم به بت شکستن و هنگام بازگشت
با برهمن گذاشتم از ننگ دین خویش
دردا که رفت فرصت و دهقان طینتم
[...]
از بیقراری دل اندوهگین خویش
خجلت کشم همیشه ز پهلونشین خویش
سوزم همیشه از نفس آتشین خویش
چون شمع ایستادهام، اما به کین خویش
ظاهر شود ز درد سر اکسیر سازیام
صندل کنم ز بس که طلا بر جبین خویش
از شوق دامنت همه تن دست گشتهام
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.