درکرم ساغر اگر هست زمینا در پیش
ابر ازبخشش دریاست ز دریا درپیش
ماپریشان سفران قافله سیلابیم
چه خیال است که افتد خبر ازما درپیش؟
روز محشر نکشد خط زخجالت به زمین
شرمگینی که فکنده است سراینجا در پیش
سبک از یاد گرانان جهان می گردد
کوه قافی که مرا هست چو عنقا درپیش
حسن غافل نتواند ز دل روشن شد
دارد آیینه شب و روز خود آرا در پیش
ساحلی نیست به از شستن دست ازجانش
آن که سیلاب زپی دارد و دریا درپیش
قلم مشق جنون بود مرا هر سر موی
بود روزی که مرا صفحه صحرا در پیش
هر نهالی که درین باغ کند قامت راست
سرخطی دارد ازان قامت رعنا در پیش
پرده خواب شود هرچه ز اوراق نهد
بجز از نامه خود، دیده بینا در پیش
همه دانند که مطلب زدعا آمین است
اگر افتاد ز خط زلف چلیپا در پیش
به سخن دل ندهند آینه رویان جهان
زنگ اینجا بود ازطوطی گویا درپیش
از گل آتش به ته پا بود آن را که بود
همچو شبنم سفر عالم بالا در پیش
صائب امروز محال است نفس راست کند
عاقلی را که بود محنت فردا در پیش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «در پیش» مضمونهای گوناگونی را کنار هم مینشاند. از شتاب کاروان سیلابوار عاشقان و سودمندی شرم در این دنیا تا ناچاری دست شستن از جان میان سیلاب و دریا را دربر میگیرد. شاعر سپس به وصف قامت و زلف یار و بیاعتنایی زیبارویان به سخن میپردازد. غزل با این نکته پایان مییابد که اندیشهٔ رنج فردا آرامش امروز خردمند را از میان میبرد.
هوش مصنوعی: اگر در بخشندگی، ساغر از مینا جلو افتاده است، مانند ابر است که به سبب بخشش دریا از خود دریا پیش افتاده است. یعنی برتری گیرنده در کرم نیز از بخشش دهندهٔ نخستین است.
هوش مصنوعی: ما مسافران پریشان و پراکندهٔ کاروان سیلابیم. چه خیال باطلی است که خبری از ما جلوتر از خودمان برسد؛ ما از هر خبری تندتر میرویم.
هوش مصنوعی: کسی که در این دنیا از شرم سر به زیر انداخته است، در روز قیامت از خجالت با انگشت بر زمین خط نمیکشد. شرمساری امروز او را از شرمندگی فردا ایمن میکند.
هوش مصنوعی: کوه قافی که مانند سیمرغ پیش روی من است، وقتی سنگینی آدمهای گرانجان و ملالآور جهان را به یاد میآورم، در نظرم سبک میشود.
هوش مصنوعی: زیبایی نمیتواند از دل روشن غافل باشد، چنانکه کسی که به آراستن خود مشغول است شب و روز آینه را پیش روی خود دارد. دل روشن آینهٔ زیبایی است.
هوش مصنوعی: برای کسی که سیلاب در پی دارد و دریا در پیش، هیچ ساحل نجاتی بهتر از دست شستن از جان نیست.
هوش مصنوعی: روزگاری که صفحهٔ صحرا پیش رویم بود، هر سر مویم قلمی بود که دیوانگی را مشق میکرد.
هوش مصنوعی: هر نهالی که در این باغ قد راست میکند، سرمشقی از آن قامت زیبای یار پیش رو دارد و از او تقلید میکند.
هوش مصنوعی: چشم بینا هر ورقی جز نامهٔ اعمال خود را که پیش رو بگذارد، برایش پردهٔ خواب و غفلت میشود. تنها نگریستن در کار خویش بیدار نگه میدارد.
هوش مصنوعی: اگر زلف خمیده و چلیپاوار از خط چهره پیش بیفتد، همه میدانند که مقصود از دعا گفتن آمین است. گویی خط دعاست و زلف آمینِ آن.
هوش مصنوعی: آینهرویان جهان به سخن دل نمیسپارند؛ در نزد آنان زنگار از طوطی سخنگو برتر و مقدم است.
هوش مصنوعی: کسی که مانند شبنم سفر به عالم بالا در پیش دارد، گل زیر پایش چون آتش است و آرام ندارد.
هوش مصنوعی: صائب میگوید: خردمندی که رنج و سختی فردا را پیش رو میبیند، امروز محال است بتواند آسوده نفس بکشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
با صدانداز نشست آن بت رعنا در پیش
غم پس سر شد و بگرفت قدح جا در پیش
راه سر منزل وارستگی از حد دور است
توسن سعی زبون دشت تمنا در پیش
کشتهٔ ناز تو بر عمر خضر ناز کند
[...]
برده شوریدگیم از خود و صهبا در پیش
طرفه سیلی ست به دنباله و دریا در پیش
سرو نازت، چو به گلگشت گلستان آید
سر ز خجلت فکند، نرگس شهلا در پیش
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.