حرفی که ازان لعل گهربار برآید
رازی است که از مخزن اسرار برآید
تا حشر محال است که از سینه کند یاد
هر دل که به دریوزه دیدار برآید
گل بر در زندان زند از شرم زلیخا
چون یوسف ما بر سر بازار برآید
در خلوت آیینه رخسار تو از لطف
طوطی به گرانجانی زنگار برآید
بر سیب زنخدان تو چون گرد نشیند
جانها همه با آه به یکبار برآید
از باده لعلی به سرش تاج گذارند
مستی که به میخانه ز دستار برآید
دارد خبر از درد گرفتاری بلبل
با دست تهی هر که به گلزار برآید
افسرده تر از عقل شود معرکه عشق
روزی که مرا دست ودل از کار برآید
گر سوزن عیسی شود این وادی پرخار
از دل چه خیال است مرا خار برآید
دارد به جگر داغ ز محرومی فرهاد
هر لاله که از سینه کهسار برآید
هر جا نبود اهل دلی گوش برآواز
رحم است برآن نغمه که از تار برآید
شیری که به رغبت ندهد دایه به اطفال
خون گردد واز دیده خونبار برآید
فردای قیامت رگ ابری است گهربار
هرآه که از سینه افگار برآید
در سرمه اگر غوطه دهد چرخ جهان را
صائب چه خیال است ز گفتار برآید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در وصف لب و چهرهٔ معشوق آغاز میشود و زیبایی او را برتر از یوسف و آینه مینشاند. سپس شاعر از ناکامی عاشقان مانند بلبل و فرهاد، درمانناپذیری درد دل خود و وابستگی شور عشق به وجود خویش سخن میگوید. در بیتهای پایانی به ارزش شنوندهٔ صاحبدل، زیان دریغ کردن بخشش و پاداش آه دردمندان در قیامت میپردازد و با این ادعا پایان میدهد که هیچ نیرویی صائب را خاموش نمیکند.
هوش مصنوعی: سخنی که از آن لب سرخ و گوهرافشان معشوق بیرون میآید، رازی است که از گنجینهٔ اسرار برمیخیزد؛ یعنی سخن او از سرچشمهٔ رازهای الهی است.
هوش مصنوعی: هر دلی که برای گدایی دیدار معشوق از سینه بیرون رفت، تا روز قیامت محال است که دوباره به یاد سینه بیفتد و به جای خود بازگردد.
هوش مصنوعی: وقتی یوسف ما در بازار آشکار شود، زلیخا از شرم در زندان را با گل میاندود و خود را پنهان میکند؛ یعنی زیبایی معشوق ما زلیخا را از عشق یوسف خود شرمنده میسازد.
هوش مصنوعی: در خلوتِ آینهٔ چهرهٔ تو، از بس آن چهره لطیف است، حتی طوطی که پیش آینه سخن میآموزد مانند زنگار سنگین و ناخوشایند جلوه میکند.
هوش مصنوعی: وقتی بر سیب چانهٔ تو گرد بنشیند، یعنی موی تازه بر چهرهات بروید، همهٔ جانها یکباره با آه از تن بیرون میروند.
هوش مصنوعی: مستی که در میخانه از دستار خود بگذرد و آن را گرو باده کند، با شراب سرخ بر سرش تاج میگذارند؛ یعنی رها کردن ظاهرِ زهد و عزت دنیوی در میخانه مایهٔ سرافرازی است.
هوش مصنوعی: هر کس با دست خالی به گلزار برود و نتواند گلی بچیند، از رنج گرفتاری و ناکامی بلبل باخبر میشود.
هوش مصنوعی: روزی که دست و دل من از کار بیفتد، میدان عشق از عقل هم سردتر و بیشورتر خواهد شد؛ یعنی گرمی عشق به وجود من بسته است.
هوش مصنوعی: اگر همهٔ این بیابان پرخار به سوزن عیسی بدل شود، باز هم خیال باطل است که خار از دل من بیرون آید؛ یعنی درد دل من درمانناپذیر است.
هوش مصنوعی: هر لالهای که از سینهٔ کوه میروید، داغی بر جگر دارد که از محرومی و ناکامی فرهاد است.
هوش مصنوعی: هر جا صاحبدلی نباشد که به آواز گوش بسپارد، باید بر نغمهای که از تار برمیآید دل سوزاند، چون شنوندهای ندارد و هدر میرود.
هوش مصنوعی: شیری که دایه با میل و رغبت به کودکان ندهد، خون میشود و از چشم خونبار بیرون میآید؛ یعنی بخششی که دریغ شود، سرانجام به رنج و اندوه بدل میشود.
هوش مصنوعی: هر آهی که از سینهٔ زخمی برمیآید، در روز قیامت رگهٔ ابری گوهربار خواهد بود؛ یعنی آه دردمندان در آخرت ثمر و پاداش دارد.
هوش مصنوعی: صائب میگوید: اگر چرخ همهٔ جهان را در سرمه فرو برد، که به باور قدما آواز را خاموش میکند، باز هم محال است که من از سخن گفتن باز بمانم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چون نخل تو از ناز گرانبار برآید
شمشاد ز جا، سرو ز رفتار برآید
دل می رود از سینه و پیکان تو باقی ست
رحم است بر آن یار که از یار برآید
شرمندهٔ عشقیم که بی چاره و تدبیر
[...]
ترسم که چو جانم زتن زار برآید
از خلوت اندیشه من یار برآید
از سینه پاکان مطلب جز سخن عشق
از جیب صدف گوهر شهوار برآید
از باغ بهشتی دل غمگین نگشاید
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.